Tak się złożyło, że w połowie września zakwitły mi słoneczniki, facelia i moc innych kwiatów. Jeszcze lepiej się złożyło, że po opadach deszczu przyszedł czas słońca i ciepła. Czego lato nie dało, jesień nadrobiła, bo w tych warunkach całe to kwitnienie było jak róg obfitości dla skrzydlatego towarzystwa.
Facelia nektarowała obficie, a nad nagrzanym słońcem polem unosił się słodki, miodowy zapach. Między facelią kwitły maki, chabry, rumianki, gorczyce, nostrzyki, koniczyny i dziesiątki innych gatunków, których nawet nie potrafię nazwać. Słoneczniki zapewniły nie tylko nektar, ale i dostatek pyłku dla tego bzyczącego tałatajstwa. We wrześniowym słońcu, na kwitnącym poletku zgodnie (albo i mniej zgodnie) pracowały pszczoły miodne, trzmiele, pszczoły samotne, bzyki i motyle. Wypatrzyłam także nie lada ciekawostkę – łowika szarańczaka.
Brodząc w tym kwitnieniu myślałam sobie, jak to dobrze, że na tym poletku kwitnie tyle tego wszystkiego. I jak to dobrze, że to kwitnienie odwiedzane jest przez tyle różnych owadów. I jeszcze sobie pomyślałam, że świat jest piękny właśnie dzięki tej różnorodności i dobrze by było, żeby ludzie o tym pamiętali kształtując przestrzeń nie tylko przyrodniczą, ale i społeczną.