Jedna z pierwszych marokańskich lekcji dotyczy czasu. Nasza przewodniczka cytuje miejscowe przysłowie, mówiące o tym, że ten, kto się spieszy, już nie żyje. I nie o to chodzi, że jest fizycznie martwy, ale o to, że żyjąc w pośpiechu nie czuje się życia. Podobno miejscowi mówią – „Wy biali macie zegarki, a my mamy czas”.
Słucham tego i myślę, że to zupełnie jak z czasem wschodnim, którego doświadczamy na Suwalszczyźnie i Podlasiu. Że nie o to chodzi, żeby sprawnie i produktywnie pokonywać dzień za dniem, ale o to, żeby smakować życie.
Dzisiaj z Agadiru przejechaliśmy do Marakeszu, perły rzuconej do stóp Atlasu Wysokiego. Nad miastem górują ośnieżone szczyty, które widać gdy autobusem pokonujemy zatłoczone ulice. Ruch drogowy w Marakeszu jest nieobliczalny. Trzeba uważać poruszając się po ulicach bo to, że ma się zielone światło na przejściu dla pieszych niczego nie gwarantuje. Zrozumienie jak uregulowany jest ruch samochodów i skuterów jest niemożliwe, bo wydaje się, że nic go nie reguluje. Klakson jest używany częściej niż hamulec.
Zaglądamy do Ogrodu Sekretów. Tradycyjnie z fascynacją oglądam pomarańcze i cytryny wiszące na drzewach. Fascynują mnie również obrazy przedstawiające Marokańczyków. Oczu nie mogę oderwać od tych kolorów. Zresztą gdzie się nie obejrzę, wszystko jest tak barwne, że natychmiast w niepamięci niknie zimowa Polska. Cieszę się słońcem, błękitnym niebem. Chłonę widok zaklinaczy węży i tańczących kobr, małpek pozujących do zdjęć, setek sklepików i straganów poukrywanych w zaułkach wokół Placu Umarłych. Największym rozczarowaniem okazują się stragany, na których wyciskane są soki owocowe. Gdy chcę kupić gruszki (zakochałam się w marokańskich gruszkach) okazuje się, że większość owoców na straganie jest z plastiku.
Tak samo szybko jak gruszki moje serce podbiła marokańska herbata miętowa. Gorąca, słodka, aromatyczna.
Zaglądamy do dawnej szkoły koranicznej i tam nie mogę oczu oderwać od tych wszystkich zdobień na fasadach. Gdy wyjeżdżamy z Marakeszu w stronę Casablanki właśnie trwa ruch kibiców, którzy jadą na stadion na mecz Algieria – Nigeria. Do setek aut, dołączają setki skuterów. Wszyscy się przepychają, wyprzedzają, trąbią na siebie, ale w tym wszystkim nie widać nerwów, tylko uśmiechy, gesty przeprosin, gdy ktoś komuś zajechał drogę, wesołe przekrzykiwania między kierowcami.
A za Marakeszem najpierw surowe, skaliste krajobrazy, a potem coraz więcej zieleni. Plantacje opuncji i gaje oliwne stopniowo zastępowane są polami z soczysto zielonymi uprawami młodej pszenicy i jęczmienia. Przy stacji benzynowej, na której zatrzymujemy się na krótki postój, rosną pieprzowce. Zrywamy zielone i czerwone owoce. Rozgryzam zielony pieprz. Jest aromatyczny, taki… pieprzowy. Czuję ten przyjemny smak aż do kolacji.
Na wzgórzach, na polach stada owiec i kóz. Przy nich pasterze. Gdzieś widzę dwójkę dzieci pilnującą owiec – kucają nad brzegiem kałuży i bawią się patykami. W innym miejscu Marokańczyk prowadzi objuczonego pakunkami osiołka. Wzgórza, skały mienią się kolorami. Są różowe, żółte, brunatne. Czasami te wszystkie kolory układają się na wzniesieniach pasami.
Tak, to był kolorowy dzień w zimnym kraju wielkiego słońca.
