Na Trzech Króli słońce zaświeciło. Roziskrzyło śnieg, zamalowało błękitem niebo, odbiło się złociście w zamarzających rzekach. Ach! Jak radośnie było w tym słońcu, jak siarczyście w mrozie, jak lekko się oddychało!
Poniosło mnie z aparatem po ścieżkach wokół pasieki. Zajrzałam nad Kocunię, gdzie woda się przelewała przy młyńskim kole. Podjechałam na wzgórze przy lesie za Piesnami. Stracha na wróble na polu wypatrzyłam. Przemarzł biedak zupełnie. A potem poniosło mnie nad Łobżonkę, na trzcinowiska, w których zupełnie cicho było i nawet trzciny między sobą nie szeptały o tym, że do wiosny jeszcze daleko, oj daleko…
