Miasta nocą wyglądają z góry jak koronkowa, złoto-srebrna biżuteria. Zachwycająca precyzyjnym wykonaniem i świetlistym pięknem. I gwiazdy jakoś bliżej, na wyciągnięcie ręki dosłownie.
Samolot zapchany do ostatniego miejsca, na szczęście Gosia zadbała o to, żebyśmy miały miejsca przy oknie. Kiedy nie śpię, jestem przylepiona do szyby i patrzę na nocne niebo, na miasta na ziemi, na morze i ocean odcięte od lądu jasną kreską portowych nabrzeży.
W Maroku najpierw podchodzimy do okienek, w których wąsaci panowie sprawdzają nasze paszporty. Uczę się nie nawiązywać kontaktu wzrokowego. Pan odbiera ode mnie dokument, skanuje go, wbija pieczątkę i wpisuje numer wizy. Potem przy wyjściu do hali bagażowej kolejny pan sprawdza mi paszport. Odnajduję moją nową walizkę, do której przykleiłam nalepkę ze zwałkopływania. Nie ma szans, żeby ktoś miał taką samą.
Panie z biura zachęcają nas do wymiany euro na dirhamy. Zamieniam 200 euro. Wsiadamy do autobusu i jedziemy przez nocny Agadir. Ulice tętnią życiem, bo ludzie opuszczają strefy kibica rozsiane po całym mieście. Słychać wuwuzele, wesołe okrzyki, niemal każdy kierowca trąbi, bo Maroko ma powód do radości. W meczu o ćwierćfinał Marokańczycy pokonali Kamerun 2:0. Fajnie było zobaczyć, jak wygląda narodowe szczęście.
