Dziwny to był rok. Taki, w którym jasna i ciemna magia splatały się co chwilę jak płomienie w ognisku. Trudny to był rok. Trzy razy pożegnałam się z marzeniami. Trzy razy zbierałam się z podłogi z myślą, że więcej nie dam rady. A jednocześnie… To był dobry rok. Taki, za który mogę być i jestem wdzięczna. Gdybym miała ostatecznie określić, jakie były te wszystkie miesiące, to jedyne co mi przychodzi do głowy, że były szybkie, dynamiczne, zmienne.
Wchodzę w listopad z potrzebą złapania równowagi i posiedzenia w milczeniu z samą sobą. Pielęgnuję uważność i wdzięczność. I cieszę się tym, co jest. Bo przecież… Pięknie jest!
