Gorąco, nieprawdaż? A synoptycy ostrzegają, że może być jeszcze gorzej. Podobno takie określenia jak żar lejący się z nieba mają stać się realnym zjawiskiem, a nie metaforą, z której korzystaliśmy do tej pory mówiąc o zwyczajnych upałach. Bo jeśli wierzyć prognozom, upały w Polsce mają być niezwyczajne, a nawet nadzwyczajne.
Internet ma taką przywarę, że jeśli zainteresujemy się jakimś tematem, wyświetlają nam się kolejne artykuły podobne do tych, które oglądaliśmy. Zapewne dlatego natykam się na kolejne artykuły mówiące o wysychającej górnej Noteci, o znikających jeziorach na Pojezierzu Gnieźnieńskim, o betonozie trapiącej polskie miasta. Zwłaszcza betonoza jest pojęciem, które ostatnio zawładnęło wyobraźnią internautów. Cóż to takiego? Upraszczając – zjawisko, w którym władze samorządowe betonują (lub wykładają kamieniami) miejsca, w których wcześniej królowała zieleń. Konsekwencją tego zjawiska jest to, że miasta zamieniają się w rozgrzane, betonowe patelnie.
Tak sobie na tej mojej wsi myślę, że betonoza, o której tak ostatnio głośno, to nie do końca zjawisko architektoniczne, ale stan umysłu. To właśnie ten stan umysłu sprawia, że podczas rewitalizacji miast zapomina się o tym, że drzewa (zwłaszcza wiekowe) dają cień i niosą ulgę w upały. To ten stan umysłu jest odpowiedzialny za to, że wycina się drzewa i zakrzaczenia przy polnych i nie tylko polnych drogach. To także ta szerzej rozumiana betonoza jest odpowiedzialna za głupie meliorowanie łąk sprowadzające się wyłącznie do odprowadzania wody. Prostujemy, równamy, wycinamy, betonujemy, porządkujemy… Po co? Być może dlatego, że łatwiej jest poradzić sobie z niesfornym zieleńcem niż ze swoimi lękami, frustracjami i poczuciem, że nie jesteśmy doskonali. Łatwiej jest przystrzyc trawnik, niż uporządkować swoje wnętrze. A jakie ma się przy okazji poczucie wpływu na świat dookoła!