Kiedy ogień strawił paryską katedrę Notre-Dame, internet obiegła fala wpisów, w których rozpaczano z tego powodu, iż straciliśmy wspaniały zabytek. Tymczasem od kilku tygodni media pełne są doniesień o tym, że płonie Syberia, że ogień trawi puszczę amazońską, że pożary niszczą Południową Afrykę. I choć z każdym spalonym drzewem tracimy część przyszłości, jakoś trudno nam nad tym płakać. Dlaczego?
Każdy chyba zna opis doświadczenia, w którym główną rolę odgrywa żaba. Jeśli wrzuci się płaza do gorącej wody, to natychmiast z niej wyskoczy. Jeśli wsadzi się ją do zimnej wody i stopniowo podgrzewa, to ugotuje się na amen i nawet tego nie zauważy. Wydaje mi się, iż siedzimy wygodnie w takim kociołku, a klimat podgrzewa nam temperaturę. Ile musi minąć czasu nim stwierdzimy, że jesteśmy ugotowani? Ile musi upłynąć lat żebyśmy zrozumieli, że jesteśmy częścią świata i to, co dzieje się z klimatem, z amazońską puszczą, z ginącymi lodowcami ma wpływ także na nasze życie?
Nie dam nikomu gotowej recepty na to co robić, żeby naprawić świat. Wierzę jednak w to, że naprawa świata zaczyna się od naszych drobnych, codziennych wyborów i że każdy z nas jest odpowiedzialny za to, jak będzie wyglądał świat naszych dzieci.