Na zebraniu łobżenickiego Koła pszczelarzy kolega Stanisław zaskoczył mnie pytaniem, czy ja się w ogóle obracam w Łobżenicy, bo na moim FB widać tylko, że jestem gdzieś w świecie.
– Stanisław – wyjaśniłam – bo jak jestem w świecie, to mam czas na Facebooka, a jak jestem w Łobżenicy, to zapieprzam i czasu na social media nie mam… –
I tak to właśnie wygląda, bo przeżywam właśnie wiosenną kumulację zadań i pomysłów do zrealizowania, spośród których największą przygodą jest praca nad wydaniem „Ino bzykanie we łbie”. I to już nie przelewki, bo prace redakcyjne ruszyły, a ja się głowię nad bionotką i streszczeniem książki.
Tymczasem mróz zelżał i pszczoły wyleciały z uli. Jakoś tak optymizmem powiało, bo zaraz za porządki się zabrały i za kwiatami zaczęły się oglądać.
