Za mną najdłuższa noc w roku. Dosłownie, ale i w przenośni, gdyż przez ostatnie tygodnie choróbsko dawało mi się we znaki, zabierając siły do działania i wiarę w siebie. Od dzisiaj dnie będą coraz dłuższe, światła ma być coraz więcej, co przyjmuję z ulgą i wiarą, że łatwiej mi będzie mierzyć się z codziennością.
Zima w pełni. Już dwa razy pięknie, malowniczo zasypało pasiekę. Nie zaglądam do uli, żeby nie przeszkadzać pszczołom. Myślę, że jesienią dostały dość syropu i spokojnie doczekają do wiosny. Zastanawiam się za to nad tym, żeby ograniczyć liczbę pni. Po pierwsze dlatego, że chcę zostawić przestrzeń dla dzikich zapylaczy. Po drugie dlatego, że krystalizuje mi się wizja tego, czego chcę od życia.
Chciałabym zbudować sandarium, czyli miejsce, w którym samotne pszczoły mogą budować norki dla swoich dzieci. Chciałabym wygospodarować miejsce, w którym ułożę nawiercone belki ze starej stodoły. Też z myślą o zapylaczach. Chciałabym zmajstrować taką konstrukcję z gliny dla zapylaczy, jaką widziałam w Wigierskim Parku Narodowym. Chciałabym doczekać się tego, że w obejściu zamieszkają jeże. I poszczepione drzewka wreszcie muszę wysadzić! I zacząć realizować plany dotyczące mojej ziołowo-pszczelarskiej zagrody edukacyjnej!
Tylu rzeczy bym chciała, ale nie wiem, czy na wszystko wystarczy mi siły, więc rozpisuję cele, zadania, tworzę harmonogram działań. Trochę wątpię, bo nie po drodze mi z systematycznością. Trochę wątpię, bo kondycja nie ta, co dziesięć lat temu. Mogę mniej. Mam mniej siły, nie jestem już maszynką do odhaczania kolejnych zadań.
Mimo wszystko planuję, rozpisuję, marzę. Przecież nigdy nie wiadomo, dokąd mnie to wszystko zaprowadzi.
