Wiersze pochodzą z tomiku „Wiersze nieoficjalne. Antologia pięciu poetów”. Tomik wydany został w 2013 roku przez Towarzystwo Miłośników Łobżenicy. Od tego czasu wiele się wydarzyło w moim życiu. Na chwilę zabrakło mi słów i było mi z tym tak, jakby zabrakło mi oddechu.
Czy kiedyś jeszcze wypowiem się w taki sposób? Nie mam pojęcia. Ale te wiersze są częścią mnie i pozwoliły mi wiele przetrwać.
Zaczaruj Zaczaruj mnie i zamień w gruszę szumiącą na wietrze, i postaw me ciało sękate na miedzy, i obsyp kwiatami, niech kwitnę. Nic więcej nie chcę.
Mgnienie Przez chwilę byłam na swoim miejscu co prawda nietrwale luźno związana wiązaniem ale jednak atom w cząstce doskonałej.
I teraz nie wiem co dalej Ty jesteś niebo szukałam cię od narodzin od pierwszego zachwytu i kroku w nieznane systematycznie szukanie moje zaplanowane z niepewną siebie tezą, że istniejesz zaiste niepewne twe bycie a teraz niebo jesteś przypadkiem bo przecież zaniechane znalazłam i teraz nie wiem co dalej błękicie.
No po co mi to Oczywiście przecież to oczywiste trzeba dbać o ogładę! i o rozwój intelektualny ale dlaczego ty tak po nocach no po co ci to czy jesteś od tego mądrzejsza my kiedyś oczywiście też może nawet jakiś wiersz albo nawet książkę ale ty żebyś coś jeszcze z tego miała ty głupia wyrwana z kontekstu nieuzasadniona kropko.
Wiosna Samotność boli w zieleni na słońcu kot się zapomniał w stokrotkach kocimiętka go kocimięci mnie fiołki i wszelkie inne kwitnienia w tym twoje może właśnie twoje najwiosenniej dlaczego, dlaczego, dlaczego jakie to powtarzalne, słowicze a ja tylko w zieleni wyrastam samotna do nieba.
Jak dawniej Uśmiecham się wiosna we mnie rozpuszcza listeczki brzozowe jak warkocze dziewczynki co się dziwi ślimakom że takie są ślimacze i że takie w trawie tak lekko że zachwyt tak może być prosty łzy majowe śmiesznie że takie przelotne tak lekko tak wiosennie jak dawniej w dziewczyństwie.
A świat słucha
Na cmentarzu w Łobżenicy
zięba mnie uczy
jak powinno mi na życiu zależeć
u sąsiadów na ramieniu krzyża
walczy o swoje
zadziornie
i wyśpiewuje pełnym gardłem
swoje ptasie racje
a świat słucha
i wszyscy inni śpiewacy
w paprociach co się ledwie stają
przyczajone
moje przyszłe trwanie.
Tak się nazywa ten kotek
Czekacie po mnie
że wam świat
w ramy
że porządek
zaprowadzę
żeby były jakieś wytyczne
plany
rzeczy pewne
na pewno
a ja mam
Alzheimera
tak się nazywa
ten kotek
co mu łapkę przetrącił
jakiś idiota
w samochodzie
i patrzenie
widzenie świata
rozbił mu na
części
i potem
nie posklejał
a jedno szkiełko
wbiło się prosto
w serce
i miłość
stała się niemożliwa
miłość
i wszystko więcej.
Malarz formatów
Z szacuneczkiem
mistrz musi się skupić
rozproszyć, okiełznać pionową płaszczyznę
rozdziewiczoną unigruntem
ej wy dyletanci
tylko profani twierdzą
że nie ma w tym poezji
kolorek panie tego
że mucha nie siada
może być kogel mogel
piasek pustyni złoto Gobi
słońce Sahary miodowy zaśpiew ula
i co z tego
że o żółtym mowa
gdy cały świat na wałku
staje się emulsją.
Wolnomyśliciel Bluzgnął na bruk miasta zawartością głowy setki myśli rozbryzgnęły się na kocich łbach zakutych nie chłonących treści wzburzonego mózgu a jak był mały pamięta pani sąsiadko to był taki kochany chłopaczek dopiero potem młodość mu odbiła a jeszcze wtedy sąsiedzie taki był zdolniacha w każdy motor młody bóg potrafił tchnąć życie i na co to wszystko co on sobie myślał gdy mózgiem tłukł w zaklęte tętnice miasteczka.
Brukowa królowa
Stąpa po krzywych brukach
iście królewskim krokiem
plecy proste wzrok w chmurach
bezrobotna Agnieszka
królewskim gestem
pozdrawia poddanych
oddanych sobie przyjaciół
taksuje ocenia hierarchię godności
ten poeta
co pisuje wiersze
a raczej same mu się piszą
wart jest obecności
bezrobotna Agnieszka
zabija czas poezją
a sąsiadki szczebiocą
na śródmiejskich murkach
że znów ma kochanka.
Oda do wolności
Naprzekorni muropodpieracze
władcy czasu
nigdzie nie spóźnieni
jeszcze życie za nimi
więc do czego się spieszyć
nie potrzeba
wyalienowani w tłumie
zagonionych na śmierć normalsów
wyjątkowi w wyjątkowo wyjątkowy sposób
to nic, że z przyrośniętymi epitetami
wpięte w klapy ordery określeń
menele, pijaczki, łajzy, nicnieroby
dumni
ponad rzeczywistość
oni rządzą
czasem.
Dama w kapeluszu
Więc przyczepił się
jak gówno do motocykla
szast! prast!
i po życiu
na starość jaki krem najlepszy
a jest przecież taki
więc mokra szmata
i na pysk
żelazko
cha, cha, cha
a na pogrzebie
wszystkie kapelusze
jak zdrowaśki za umarłą piękność
niech się dziwią
niech chlapią tymi jęzorami
sąsiadki nie przyjaciółki
ostatni powód do plotek
jaka stara
w trumnie.
I mówią długo i źle
Dwójkami
bo tak wygodniej
świat staje się męką
co tamta powiedziała
czy aby nie plotkę
w schyleniu głów
bywa poufałość
a może zaufanie
zrzut ciężaru z serca
bo przecież właśnie
przecież to o dobro
no pewnie że przecież
o dobro bliźniego
co z tego że szeptem
byleby pomogło
z ust do ust
wprost w ucho
niech się stanie nieprawda
tym razem naprawdę
i słowo plotką się stało
i zamieszkało między nami
przez wszystkie dni
aż do skończenia świata
amen.
Chińska chłopka
Bezsilność
chińskie chłopki
biorą przez nią chemię
wlewają truciznę
nie w ucho
lecz w usta
chciały
no właśnie
czego one chciały
popaliły skrzydła
silnym pestycydem
etykieta krzyczy
bezsilność
bezsilność
największy stopień
toksyczności życia
ja też jestem
chłopką
mieszkam
w chińskiej wiosce
już nie krzyczę
bezsilna
czego kiedyś chciałam
dzisiaj
zapominam.
Chaos Ze wszystkimi motylkami co się w słońcu topią zamęt się staje w powietrzu zupełnie bez oddechu zamęt się staje jeszcze nie kwitnący zapachem potu i grzechu.
*** Czar prysł wraz z przymrozkiem zszarzały czereśnie i niebo ochłodło w stosunku do ziemi budzą mnie o świcie słowikowe dreszcze gubię sny i tych, co byli wyśnieni.
*** Nic nic nie jest już warte oddechu bicia serca zdarzyło się wszystko minęło najlepsze nic usta otwarte w zdumieniu że znikło powietrze.