Gdy zaczyna się wiosna, gdy robi się ciepło i można ruszyć do ogrodu, zaczyna mi brakować czasu na zaglądanie do komputera. Zdjęcia robię w biegu i wrzucam do folderów z solennym postanowieniem, że kiedyś (najlepiej jak najszybciej) przejrzę je i wybiorę te najlepsze. Jednak postanowienia sobie, a życie sobie… Gdy wieczorem wracam z ogrodu i pasieki, najczęściej nie mam już siły na to, żeby pisać i publikować w internecie.
Może i szkoda, bo wpisy byłyby bardziej przepełnione emocjami, zapachami, wrażeniami, ale czasami zwyczajnie się nie da. Czasami trzeba (i warto) być w pełni w tej realnej przestrzeni. Czasami większą wartość ma przygotowana do siewu grządka, odmalowany ul, niż najlepszy wpis na mediach społecznościowych. I nie ma co odkładać tych wszystkich prac na później, bo wiadomo – za wiosną nie nadążysz.
Jednakże są takie momenty, gdy mięśnie bolą za bardzo, a kręgosłup wprost krzyczy o chwilę wytchnienia. To jest właśnie ta chwila, gdy można i zdjęcia obejrzeć, i słów kilka napisać. Korzystając z tej właśnie okazji w komputerze siedzę i sprawdzam, co już zdążyło w moim świecie przekwitnąć.
Leszczyny kwitły w dwóch turach w tym roku. Między jednym a drugim kwitnieniem zaśnieżyło i mróz chwycił. Wystarczyło jednak by na chwilę pokazało się słońce, a już pszczoły wpijały się łapkami w złote, leszczynowe baźki. Uwielbiam te chwile, gdy wiatr cichnie, niebo błękitnieje i wiosenne słońce wyzłaca leszczyny. Uwielbiam słuchać, jak pszczoły brzęczą w gałęziach. Jakoś od razu energii przybywa i chęci do tego, by coś w ogrodzie zdziałać.
Później, a raczej równolegle, ciemierniki kwitły. Na początku, gdy moi rodzice przywieźli pierwsze egzemplarze tych roślin, nie miałam do nich przekonania. Jednak przez kolejne lata pszczoły przekonały mnie do tego, że ciemierniki nie tylko są piękne, ale i miododajne. Pszczoły je uwielbiają! Na dodatek ciemiernikom nie przeszkadza to, że przysypie je śnieg, czy wrócą mrozy. Gdy tylko robi się ciepło kwitną i nektarują dalej.
Kolejne były żółte krokusy. Owszem, pszczoły je lubią, ale gdzie im do tych fioletowo kwitnących! Na nich po prostu trwa nieustanna nektarowo-pyłkowa orgia. Pszczoły rozchylają płatki nierozwiniętych pąków. Wpychają się do kielichów. Przepychają się między sobą. Czasami z pszczołami o dostęp do kielichów rywalizują trzmiele. Oj, dzieje się, dzieje na fioletowych krokusach!
Z przebiśniegami było tak, że jakoś nie mieliśmy szczęścia do tych roślin. Nie udawały się przez lata, choć próbowaliśmy im miejsce zmieniać, choć kupowaliśmy kolejne cebulki. Rosło parę sztuk między rododendronami, ale jakoś bez większego przekonania. W ubiegłym roku udało mi się zdobyć starą odmianę przebiśniegów. W tym roku pszczoły spiły z białych kielichów pierwszy nektar.
Niemal przegapiłam kwitnienie mirabelek. W tym czasie wyjechałam do Holandii i mirabelki zdążyły zgubić białe płatki przed moim powrotem.
Brzoskwinie kwitły delikatnie, bo raz, że dość mocno je przycięłam, a dwa, że straciły osłonę, jaką była dla nich ściana stodoły. Na dodatek w czasie kwitnienia pojawiły się przymrozki.
Przekwitła już forsycja, wrzośce, dereń i tarnina. Jakoś tak szybciutko, że ich kwitnienie było dla mnie niemal niezauważalne.
Ach, prawie zapomniałam o złoci żółtej i ziarnopłonie wiosennym! A jakże, zakwitły pod orzechem! A zaraz potem obok nich wystrzeliły na niebiesko cebulice syberyjskie.
