Zastanawiałam się kiedyś, jak wygląda przepak, czyli miejsce, w którym zjeżdżają się busy z firmy transportującej ludzi do Niemiec czy Holandii. Teraz już poznaję parking przy ogromnej różowo-pomarańczowej hali i wiem, że jeśli wszystko idzie zgodnie z planem, za chwilę na placu pojawi się kilka busów. Wysiądą z nich pasażerowie pozbierani w różnych częściach Polski, a kierowcy z kartkami w rękach kompletować będą swoje składy.
Wiem też, jak bolą kolana po wielu godzinach siedzenia w busie. Nauczyłam się korzystać z każdej przerwy, żeby trochę się rozruszać przed kolejnymi godzinami jazdy. Na szczęście nie musiałam uczyć się spać podczas podróży – po prostu zasypiam po kilku minutach od startu. Wiem też, że podróż trwać będzie o wiele dłużej, niż to wynika z odległości dzielącej mnie do miejsca, w które się wybieram, bo przecież każdy z pasażerów wysiada w innej miejscowości.
Lubię historie podróżne. Wśród pasażerów zwykle znajdzie się ktoś, kto ma potrzebę podzielenia się tym, co go w życiu spotkało. Tym razem w drodze do Holandii zeszło na mroczne opowieści o przygodach podczas podróży busami. Bank rozbił kierowca, który opowiedział historię, jaka podobno zdarzyła się w konkurencyjnej firmie. Otóż było to już na powrocie do Polski, a kierowca wiózł dwie pasażerki. Jedna była z dzieckiem. Jechali w nocy i gdzieś na trasie jedną pasażerkę tak mocno przypiliło, że kierowca zgodził się zatrzymać na poboczu, a nie na stacji benzynowej. Pasażerka poszła w las za potrzebą, a gdy długo nie wracała, poszedł z drugą pasażerką jej poszukać. Po kilku minutach znaleźli ją pod drzewem z czterdziestoma ranami kłutymi. Po prostu… usiadła na jeża.
To żart oczywiście, ale czasami bywa mniej śmiesznie. Mnie tym razem zastanowiło co innego. Kiedyś te szalone odległości między europejskimi miastami pokonywano wozem zaprzężonym w konie. Nawet jeśli taki zaprzęg pokonałby 50 kilometrów dziennie (co pewnie nie było możliwe), to pokonanie 1000 kilometrów zabrałoby około 20 dni. I tak sobie myślę – czy kiedyś ludzie mniej się spieszyli? I w którym momencie zaczęli tak gnać, że kilkanaście godzin spędzonych w podróży wydaje się być stratą czasu? Od kiedy nie przybycie na czas jest katastrofą, a nie normalnym stanem rzeczy wynikającym z tego, że po drodze mogło się pojawić mnóstwo opóźniających podróż czynników? I czyje podróżowanie było lepsze? Nasze błyskawiczne przemieszczanie się z miejsca na miejsce, czy tamto wędrowanie?
W Kampen, o którym pisałam wcześniej, wiosna już zagościła na dobre. Park, w którym lubię spacerować, kwitnie i rozbrzmiewa ptasim śpiewem. Na stawie pojawiły się kosze dla ptaków, które mają im zapewnić bezpieczne lęgi. Na wysepkach z gałęzi gniazda budują łyski, w najlepsze trwają gody bernikli. Podoba mi się to, jak połączono rolę spacerową parku z troską, o jego skrzydlatych mieszkańców. I nie myślę tu wyłącznie o ptakach, bo kwitnące krzewy i zioła przyciągają również trzmiele i pszczoły. A wokół parku, na nabrzeżach, coraz więcej się dzieje. Na pobliskim boisku próbę miała miejscowa orkiestra. Muzycy grali, równocześnie wykonując skomplikowane układy marszowo-taneczne. Wnuczka zgodziła się pójść dalej dopiero wtedy, gdy orkiestra zakończyła próbę.
Wiosna trwa, więc wszystko kwitnie, a w Holandii to kwitnienie jest szczególne, wszak to kraj, w którym uprawia się miliony tulipanów. Już na opłotkach Kampen zobaczyć można pierwsze tulipanowe pola. Różowe, żółte, czerwone, pomarańczowe czy białe pasy tulipanów przyciągają nie tylko fotografów, ale i spacerowiczów. Oczu oderwać nie można od ubarwionych tulipanami krajobrazów.
Tulipany trafiły do Holandii w XVI wieku z Turcji. Sułtan Sulejman podarował kilka cebulek flamandzkiemu kupcowi, a ten podarował je botanikowi i ogrodnikowi cesarza Austrii. Carolus Clusius przeniósł się z Austrii do Holandii, gdzie został profesorem na uniwersytecie w Lejdzie. Tam też założył ogród botaniczny, w którym między innymi hodował tulipany. Kwiaty te szybko stały się obiektem pożądania – pewnej nocy skradziono je z profesorskiego ogrodu.
W krótkim czasie tulipany stały się modne, a ich ceny poszybowały w górę. Za cebulki najmodniejszych odmian płacono kosmiczne ceny. Podobno w okolicach 1630 roku za woreczek cebulek można było kupić rząd kamienic przy amsterdamskim kanale (co podaję za stroną wiatrak.nl). Cebulkami handlowano tak zapamiętale, że tulipany stały się nawet jednostką płatniczą. Sprzedawano nawet rośliny, które jeszcze nie urosły. Bańki spekulacyjnej nie dało się jednak pompować w nieskończoność – tulipanowy rynek załamał się w 1637 roku, wywołując falę bankructw.
Obecnie Holandia nadal jest potentatem w uprawie tulipanów, a kwitnące tulipanowe pola rozbudzają wyobraźnię wielbicieli tych kwiatów z całego świata. Najsłynniejszym ogrodem, który co roku odwiedza około 1,5 mln turystów, jest park Keukenhof. Od końca marca do połowy maja na ponad trzydziestu hektarach zakwita ponad siedem milionów cebulek. Kwitną krokusy, szafirki, hiacynty, narcyzy, żonkile, korony cesarskie i oczywiście tulipany. Kolorowe pasy wkomponowane w trawniki wiją się między drzewami, strumykami i stawami. Można godzinami chodzić między kwitnącymi roślinami i ciągle odkrywać odmiany tulipanów, których jeszcze się nie widziało. Z myślą o turystach stworzono tu także kawiarnie, restauracje, sklepiki z rękodziełem i kwiatami. Świetnie zorganizowano także obsługę parkingów.
O tym, że Keukenhof jest oblegany, dobrze jest pamiętać planując przyjazd do ogrodu. Warto wcześniej zakupić bilety, szczególnie, gdy wizyta ma przypaść na weekend podczas którego w okolicy odbywa się parada kwiatów. Dobrze jest też wybrać możliwie wczesną godzinę. Później na alejkach tłoczą się tysiące turystów, co bywa dokuczliwe i zabiera radość ze spaceru wśród kwiatów.
I jeszcze słów kilka o Kwiatowej Paradzie Bollenstreek. W drugiej połowie kwietnia trasę między Noordwijk a Haarlem pokonują pojazdy udekorowane kwiatami. Na ogromnych platformach prezentowane są kwiatowe kompozycje. W tym roku podziwiać można było lwy, hipopotamy, krowy, egzotyczne tukany. Była też platforma, na której pokazano Holandię korzystającą z zielonych źródeł energii – wiatru i słońca. Jeśli ktoś nie zdąży na paradę, która odbywa się w sobotę, w niedzielę platformy podziwiać można na deptaku w centrum Haarlem. Przez cały dzień trwa tam kwiatowy festyn, a zapach serwowanego na ulicy jedzenia, miesza się z zapachem kwiatów, którymi udekorowane są platformy.
Piszę te słowa jeszcze w Kampen, wciąż czując zapach kwitnących tulipanów i wciąż mając przed oczyma kolorowe zagony w Keukenhof. Czuję wdzięczność, bo po dwóch latach pandemii, mogłam tu przyjechać na to wiosenne kwitnienie. Czuję wdzięczność, bo choć w prognozach pogody straszono intensywnymi opadami, przez cały dzień świeciło słońce. A za chwilę spakuję plecak i zacznę się szykować na kolejną przygodę. Bilet kupiony, trasa wyznaczona. Niech się dzieje!