Przyszła kiedy miała przyjść i przyniosła przymrozki. W nocy temperatura spadała do minus pięciu stopni, a kto wie, przy gruncie może nawet i bardziej mroziło. Niestety, siewki pomidorków ustawione na półeczkach w szklarni, nie przeżyły tego chłodu. Szkoda mi trochę, bo tak pięknie, bujnie rosły, a mróz zniszczył to wzrastanie. Nie zawsze wszystko idzie zgodnie z planem.
Na szczęście pomidory posadzone na szklarniowych grządkach, dzielnie walczą i wypuszczają kolejne liście. Dobrze poradziły sobie inne siewki. Lawendy, które mają rosnąć między starymi jabłoniami, pory, selery, sałaty. Wybieram z tacek wyhodowane w ubiegłym roku zioła i zaczynam rozsadzać je na grządki. Czasami nie pamiętam nazw roślin, więc coraz częściej posiłkuję się tabliczkami z nazwami poszczególnych gatunków. Zastanawiam się, czy to naturalne zapamiętywanie wróci. Tak, jak wrócił świat zapachów, który przez ostatnie lata był dla mnie niedostępny. Stres i nadmiar pracy nie pozostają bez śladów.
Zmagam się z rozbiórką stodoły. Jej zniknięcie tyle zmieniło w naszym kawałku świata! Z kuchennego okna widzimy zachody słońca. Wkrótce będziemy patrzeć na kwitnący, jabłoniowy sad. Stawiam ławeczki w różnych miejscach, żeby dawać sobie i innym pretekst do patrzenia, do słuchania, do bycia tu i teraz.
Bo widzicie, w tujach, których nie zdążyłam przyciąć, grzywacze gniazdo założyły. W leszczynach, między gęsto rosnącymi pędami, pisklęta modraszek popiskują. Na daglezjach uszatki wieczorami hymkają. Z gałęzi na jabłonce szpak wyśpiewuje dźwięki, które zasłyszał gdzieś w miejskiej dziczy i na wieś je na skrzydłach przyniósł. Banda młodych żurawi krąży nad polami, a gęgawy znad rozlewisk Kocuni śmigają na oziminy. Czasami krogulec przemknie nad sadem, czasami błotniak i myszołów przetną niebo. Znad jeziora Sławianowskiego niesie się pohukiwanie bąka. Na Lachowej Górze ciągle jeszcze pasie się rudelek saren.
A w tym wszystkim dobrzy ludzie mój świat odwiedzają i ja czasami między dobrych ludzi się wybieram.