Pszczoły i kwiaty słońca łakną po zimie. Ostatnio zdarzyło nam się kilka słonecznych dni i nagle zażółciły się krokusy, wyzłociły leszczynowe bazie, przebiśniegi śmielej wychyliły się z traw, a ciemierniki spłynęły nektarem.
Oj, działo się na tych nielicznych kwiatkach, oj działo! Pszczoły wyleciały z uli gdy tylko nieco cieplej się zrobiło. Obsiadły ciemierniki, zebrały pyłek z leszczyn. A wesoło im było! A radośnie! Całkiem pogłupiały z tej kwietnej słoneczności! Co najwyżej z politowaniem patrzyły, jak się wokół tych kwiatków z aparatem rozkładam, zamiast jak one do kielichów zaglądać i w pyłku się nurzać.
Niebo zbłękitniało z nagła. Takie się czyste, błękitne zrobiło. A przez to niebo klucze żurawi leciały i gęsi nieliczne. Chyba z tą falą powracających ptaków i nasze żurawie nad Kocunię wróciły, bo wypatrzyłam je podczas włóczęgi po łąkach. Niech im ten powrót w pisklęta zaowocuje, co się będą na łąkach między mniszkami pasły!
Na jabłoniach i w krzewach sikory zaczęły piukać romantycznie. Mazurki gdzieś w inne kąty pognały, może przez tego krogulca, co się wokół obejścia kręci. Sroki terkotały jak nakręcone w poszukiwaniu bezpiecznego miejsca na gniazdo. I siwe wrony hałas robiły, nad polami latając.
Wesołe te dzionki były. Słoneczne. Jakieś takie pełne optymizmu i radości z wiosny nadchodzenia. A gdy zmierzch zapadał, na niebie zapały się dwie gorejące gwiazdy. Wenus i Jowisz zbliżyły się do siebie, jakby i one chciały w miłosnym uścisku się spleść z wiosennej okazji.
