W połowie lutego przyświeciło słoneczko i wywabiło pszczoły z uli. Oj, działo się tam w pasiece, działo… Jedno wielkie bzyczenie było słychać, aż na sad i ogród się niosło to śpiewanie o nadchodzącej wiośnie, o słońcu i o tym, że życie jest piękne.
Obleciały się pszczółki, nawet za sprzątanie uli zabrały, na zwiady się zapuściły na leszczyny, które już złote warkocze bazi rozpuszczają. Do ciemierników zajrzały. Tylko do przebiśniegów, co między różanecznikami powychodziły, jeszcze nie dotarły, bo to jednak kawałek dalej, a słońce jakieś jeszcze takie chłodne, jak to na przedwiośniu bywa.
A gdy tak się pszczoły oblatywały na niskości, to na wysokości klucze gęsi leciały. Ba! Nawet nad polami już te nasze, miejscowe, w lotach godowych sobie polatywały gęgocząc mrukliwie i namiętnie. Tylko żurawi nad Kocunią jeszcze nie słychać. Gdzieś tam co prawda jakieś przelatują, gdzieś znad łąk się klangor niesie, ale to jeszcze nie te nasze, codzienne.
I gdy tak wszystko sobie lata, wędruje, to i człowiekowi trudno w chałupie wysiedzieć. No i poniosło mnie na łąki, pola i jeziora. A tam już olcha bazie rozpuszcza. Podobne do leszczynowych, ale takie bordowe bardziej, ciemne w swej dzikości. Mówią, że gdy z olszynowych i leszczynowych bazi ocet się nastawi, to na okłady bolących stawów się nada i do przemywania trudno gojących się ran. A napary z olszy to nawet przeciwko starości pić można!
