Jak się człowiek nasiedzi przy komputerze, to tylko szuka pretekstu, by wyrwać się gdzieś na lasy, pola i łąki. A jak już się wyrwie, to trudno mu umiar zachować w wędrowaniu i światem zachwycaniu. Tak to już jest, że na wieczne przy laptopie siedzenie jakieś lekarstwo trzeba znaleźć.
Pierwsze moje wilcze zadziwienie pojawiło się, gdy śnieg na chwilę pola przykrył. Tuż za moim obejściem tropy znalazłam na śniegu, które nijak mi do psa nie pasowały. Szłam przez pole czytając ze śniegu, jak to kot przebiegł w poprzek pola, a na jego trop lis odciski swoich łap nałożył. Później po tych lisich i kocich ścieżkach przeszło coś większego. I to coś okazało się wilkiem, co mi znający się na wilkach koledzy potwierdzili, bo przecież nie dowierzałam, że tak blisko do wsi wilczysko podeszło. Ale gdy śnieg stopniał, świeże tropy zwierz w błocie odcisnął i od tej pory wątpliwości żadnych nie mam.
Innym razem poniosło mnie nad jezioro. W starej żwirowni zwykle sporo jelenich i sarnich tropów można było znaleźć, ale tym razem tylko jakieś stare, ledwo widoczne ślady wypatrzyłam. Troszkę się zdziwiłam, nawet zaczęłam się zastanawiać, czy może już stadka wiosennie się rozpraszają, bo czas rodzenia młodych się zbliża, ale za chwilę otrzymałam odpowiedź na moje zadziwienie.
W wierzbowych zaroślach ślady wilczej uczty znalazłam. Zdaje się, że posiłkiem stała się łania, z której tylko skóra i czaszka zostały. Tropy jeleni i świeże odchody znalazłam za to na piaszczystej drodze, biegnącej po szczycie wzniesienia. Wszystkie ślady mówiły o tym, że spore stadko zatrzymało się na ludzkim trakcie, by z górki mieć baczenie na to, co z krzaków może się wyłonić. Wiadomo, na odkrytym terenie i jeszcze pod górkę, to każdemu drapieżcy ciężko będzie niepostrzeżenie podejść, a nawet gdyby mu się to udało, to bez osłony krzaków łatwiej go dopaść kopytami i skórę przetrzepać.
Świeże tropy jeleni nakładały się na starsze, więc domyśliłam się, że to nie była jednorazowa wizyta na górce, ale stała strategia. Gdy tak sobie szłam, wypatrując śladów, znów odciski wilczych łap znalazłam. Widać było, że ich pojawienie popłoch i zamieszanie w stadku jeleni wywołało. Widać było, że wilki śladem jeleni między brzózki pobiegły. A nieco dalej odciski drobnych raciczek saren dostrzegłam, co się z tego miejsca przez mostek na rzeczce ku pobliskim domostwom przemieszczały.
Tak, ile to można się dowiedzieć, niczego nie widząc. Ile można sobie o tym opowiedzieć, dokładając kolejne szczegóły wypatrzone podczas spaceru. I teraz już rozumiem, dlaczego na górce, którą z mojego ogrodu widać, w tym roku nie ma rudelka saren, co zwykle pasł się na oziminach i co mogło stać się z kotem, który niedawno zaginął.
