Żeremia bobrów znalazłam w pobliżu miejsca, gdzie do jeziora Ostrowitego wpływa Skicka Struga (dalej, po wypłynięciu z tegoż jeziora, nazywana Kocunią). Na stercie starych gałęzi widać było świeżo obgryzione gałązki, więc domyślam się, że bobrza rodzinka ma się dobrze. Kto wie, może już zaczęły się gody?
Cicho jakoś jeszcze jest nad jeziorem. Tylko gęsi słychać i kaczory krzyżówek. Myszołów spłynął znad pól, na moment przysiadł na olszy żeby mi się przyjrzeć, a potem dalej poleciał.
Dobrze się myśli w tej ciszy, dobrze się planuje. Bo przecież ja, niemal pięćdziesięcioletnia, zmieniam moje życie, zaczęłam czwarty miesiąc bez etatu (a pierwszy nie w podróży) i jeszcze nie do końca potrafię się ogarnąć z tym, że nic nie muszę. Ale skoro nie muszę, to staram się w tej ciszy odczytać, czego tak naprawdę chcę. Odsiewam zachcianki od tego, co naprawdę jest dla mnie ważne. Szukam w sobie siły do tego, żeby po to sięgnąć.
A na żeremiach świeże gałązki, i rzeka płynie, i nawet na chwilę pojawiło się słońce. Posprzątałam dzisiaj resztę bałaganu z pszczelej karnej kolonii na wyspie. Ule nie wytrzymały starcia z dzikami. Nie będzie dzikiego miodku.
