Zastanawialiście się kiedyś, na czym polega praca dyrektora domu kultury? Nie, nie mam na myśli szczególnie patologicznych przykładów, choć pewnie wiele na ten temat mogłabym opowiedzieć po pracy na samorządowej niwie. Mam na myśli KAŻDEGO dyrektora w Polsce. W obecnej Polsce. W tej najbardziej aktualnej z aktualnych.
Otóż na bazie trwającej wojny, na bazie przykręcania kurków z gazem, węglem i ropą, rząd postanowił, że trzeba oszczędzać. Założenie ze wszech miar słuszne, zwłaszcza gdyby rząd oszczędzanie zaczął od siebie i na sobie przetestował rozwiązania, które narzuca innym.
Tymczasem na barki dyrektorów domów kultury spadł obowiązek zaoszczędzenia energii. Mają tego dokonać w grudniu, kiedy domy kultury tętnią życiem, bo trwa sezon na spotkania opłatkowe. Nie wspominając już o wszystkich innych zajęciach, koncertach, spektaklach, które siłą rzeczy odbywają się w pomieszczeniach. Jeśli tego nie dokonają, mogą się liczyć z koniecznością zapłacenia kary. Oczywiście z własnej kieszeni, bo taka jest dyrektorska odpowiedzialność. Wysokość kary? Ustawa mówi o kwocie 20 tys. zł, co większość dyrektorów wprowadza w totalne osłupienie, bo takiej kasy na swoich kontach nie dane im było zobaczyć.
Ale że w kulturze nie z takimi wyzwaniami dyrektorzy spotykają się na co dzień, więc postanowili policzyć, ile tak naprawdę muszą zaoszczędzić. W związku z tym przeprowadzili skomplikowane obliczenia, zaczynając od zdefiniowania podstawowych pojęć.
Otóż doszli do wniosku, że średnioroczne zużycie energii z lat 2018/2019 to ni mniej, ni więcej zużycie energii w 2018 roku plus zużycie w 2019 roku, podzielone przez dwa. Zauważmy, że w tej uśredniającej wyliczance mamy sześć miesięcy, podczas których zużycie prądu jest minimalne, bo domy kultury pracują wtedy w terenie.
Otrzymany wynik dzieli się przez dwanaście, co daje 1/12 średniorocznego zużycia w latach 2018-2019. Od tej 1/12 trzeba odjąć dziesięć procent. I tyle energii, ile wyjdzie po tym odejmowaniu, można zużyć w grudniu 2022. Czyli, jak skomentował jeden z dyrektorów – niewykonalne!
Dyrektorzy poszli za ciosem i policzyli, na ile mogą sobie pozwolić w swoich domach kultury. Dyrektor X napisał: „Ja mam całe 40 kWh w dni robocze. To wystarcza na 4 godziny od 7.00 do 11.00”. Dyrektorka Y napisała: „Ja mogę w grudniu zużyć 11,7 kWh na dobę. Tadam!”. Reszta się jeszcze podlicza i zastanawia, ile można zaoszczędzić wykręcając co drugą żarówkę albo organizując klimatyczne zajęcia przy świecach. Bo w grudniu to jednak szybko robi się ciemno. A gdyby tak jeszcze uczestnicy przynieśli swoje świeczki i zaopatrzyli się w termofory? Zaoszczędziłoby się i na ogrzewaniu!
Tak, proszę Państwa. Tak wygląda robienie kultury we współczesnej Polsce. W tej najbardziej ze współczesnych. Więc jeśli w Waszych domach kultury w grudniu zajęcia zostaną odwołane, światła wygaszone, a drzwi zamknięte na głucho – nie dziwcie się. Dyrektorzy na co dzień dokonują cudów, ale takiego cudu jakiego rząd wymaga, to nawet oni nie potrafią dokonać.
Załóżmy jednak, że dyrektorzy nie zawieszą działalności, a zużycie będzie większe, niż wymagane przez ustawodawcę. Czy ktoś stanie w obronie dyrektorów, gdy przyjdzie im z własnej kieszeni zapłacić karę? Nie. Czy ktoś podważy kompetencje ustawodawcy wprowadzającego nierealne do uzyskania wskaźniki? Nie. Co najwyżej dyrektorzy dowiedzą się, że rząd robi wszystko najlepiej, tylko oni na dole są niekompetentni.
Tekst powstał dzięki inspirującej dyskusji na forum Wielkopolskiej Rady Kultury.