– Podobał mi się twój wpis – usłyszałam od sołtysa z wioski, w której mieszkam, gdy się pod Biedronką spotkaliśmy. – Bo krzaki powycinane, błotka zaorane, to gdzie ma się ten piasek niesiony przez wiatr zatrzymać? – zastanawiał się sołtys.
A było to tak. Po ponad czterech tygodniach bez opadów, czwartego dnia kwietnia, zawiał wiatr. Wiał mocno i leciał przez pola, porywając drobiny przesuszonej ziemi.
Najpierw tylko miejscami przez szosę przelatywały jęzory unoszącego się w powietrzu pyłu. Potem pył unosił się już wszędzie – przeszkadzał oddychać, ograniczał widoczność, przesłaniał niebo.
Kilka zdjęć zrobiłam tego świata w burzy pyłowej i napisałam o tym, że gdyby ktoś nie wiedział, po co nam zadrzewienia i zakrzaczenia śródpolne, błotka i niekoszone miedze, to właśnie zobaczyć mogliśmy po co. Żeby tego piasku nie niosło jak na Saharze. Bo po wielkich polach, na których nie ma już żadnych naturalnych przeszkód, galopuje wicher. Wyciąga z ziemi wilgoć. Porywa lekkie piaski i zostawia odkryte ziarna dopiero co posianych zbóż. Wywiewa ziemię spomiędzy ozimin. I nic go nie zatrzymuje.
