Słoneczko przez ostatnie dni przygrzewało i pszczoły z uli wyleciały. Zaraz też za porządki się wzięły, za zbieranie pyłku z leszczyny. Ale najpierw latały i latały i latały przed ulami, ciesząc się słońcem, nadchodzącą wiosną, błękitnym niebem, złotym pyłkiem sypiącym się z leszczynowych bazi. I pewnie samą możliwością latania, swobodą, poczuciem siły w skrzydłach, sprawczością już nie uwięzioną pomiędzy ściankami ula.
No dobrze, bądźmy szczerzy – pewnie i tym się cieszyły, że wreszcie mogły kupę zrobić, bo w ulu przecież nie wypada. Pofolgowały sobie, pozbywając się z jelit balastu nazbieranego przez zimowe miesiące, co widać było po upstrzonych brązowymi plamkami daszkach.
Część robotnic w krokusy się zanurzyła, część na leszczynach pożytku szukała. Nawet w przebiśniegi kilka pszczół się zaplątało. Jednak prawdziwym hitem tych słonecznych dni stały się ciemierniki, które moi Rodzice przywieźli spod Warszawy. Pszczoły jedna za drugą, a czasami kolegialnie, obsiadały delikatne kwiaty i spijały z nich słodycz.
Siedziałam pod krzaczkiem porzeczki kilka długich chwil i obserwowałam to zaabsorbowane nektaru zbieranie. To zaaferowanie w wędrówce po płatkach, to zgarnianie łapkami pręcików, to podlatywanie z kwiatka na kwiatek.
Ta radość i spokój pszczół mi też się udzieliły. Wojna nie wojna, porządek w ulach trzeba robić. O młode pszczoły zadbać, bo nic takiej wiary w dobre jutro nie daje, jak nowe pokolenie. A przy okazji pięknem tego świata się nacieszyć. Póki jest…
