Marzyła mi się podroż koleją transsyberyjską i zanurzenie dłoni w wodach Bajkału. To marzenie dzieliło ze mną kilka osób, umawialiśmy się nawet na wspólną wyprawę, a kiedy Paśny Buriat wydał książki Piotra Malczewskiego „Kolej transsyberyjska. Opowieść o ludziach, przestrzeni i drodze” oraz „Bajkał. Opowieści o Świętym Morzu”, sprawa wydawała się już przesądzona.
Ba! Podczas Festiwalu Literackiego Patrząc na Wschód rozmawialiśmy nawet z Piotrem Malczewskim o tym, żeby taką podroż pomógł nam zorganizować. Marzyło nam się nawet, żeby Piotr był naszym przewodnikiem.
Piotr słuchał naszych zapytań z zagadkowym wyrazem twarzy, bo z każdą chwilą coraz wyraźniej rysowała się nam wizja wyprawy specjalnej troski – ktoś ze śrubą w kolanie, ktoś z walniętym kręgosłupem, ja kukśtykająca przez bolące biodro. A plany to mieliśmy, że ho ho! Osiemdziesiąt kilometrów marszu nieczynną linią kolejową wzdłuż brzegów Bajkału!
Jesienią, jakieś dwa miesiące po festiwalowych dyskusjach o podróży, byłam z tym bolącym bioderkiem u pani, którą z szacunkiem i podziwem nazywamy Szamanką. Podczas rozmowy podzieliłyśmy się z nią naszymi planami o podróży koleją transsyberyjską nad Bajkał. Spojrzała na nas, a potem powiedziała, że nie, że na pewno teraz nie pojedziemy, że najwcześniej w 2024 roku będzie to możliwe, bo teraz będzie wojna.
Jest wiosna i jest wojna. I są książki Piotra Malczewskiego „Kolej transsyberyjska. Opowieść o ludziach, przestrzeni i drodze” oraz „Bajkał. Opowieści o Świętym Morzu”. Przeglądam cudowne zdjęcia Piotra, podziwiam jego wrażliwość w pokazywaniu świata. Czytam o budowie kolei, tajdze, lodołamaczach, o tym wymarzonym odcinku Kolei Krugobajkalskiej, samochodowych skokach nad szczelinami lodowymi na Bajkale, o szamanach z Tuwy.
Czytam i tak sobie myślę – Piotr, jak dobrze, że te książki napisałeś. I drugi Piotrze – jak dobrze, że te książki wydałeś. Łatwiej jakoś pamiętać, że Rosja to nie tylko Putin.
