Jak człowiek za długo w chałupie siedzi, to potem go po świecie nosi… No więc i nas poniosło, tym razem do miejscowości Gniew, która nad Wisłą malowniczo się wznosi. U stóp krzyżackiego zamku wije się Wierzyca, która tu właśnie do Wisły wpada. A na uliczkach Gniewa co krok znajdujemy przypomnienie, że świat przyrody jakiś taki mądrzejszy jest, niż ten świat stworzony przez człowieka.
Nazwa Gniew pochodzi od gniewu, który pewien rybak poczuł, gdy Wisła mu żonę zabrała. Legenda mówi o tym, że jego ukochana poszła na wiślaną łachę ubrania wyprać. Gdy zajęta była robotą, piach rzeczny się pod nią zapadł i porwał ją nurt rzeki. Synka, co go na brzegu zostawiła, znaleziono po długim czasie, a z głodu nie umarł, bo podobno matka w białą mewę się zamieniwszy po śmierci, ryby mu nosiła, w ten sposób od śmierci głodowej ratując.
Rzadko się zdarza, by nazwa miejscowości nawiązywała do ludzkich emocji. Straszny więc musiał być gniew rybaka, który rzekę przeklął, skoro pamięć o nim przez wieki się utrzymała, dając nazwę osadzie, a potem miastu, które wokół zamku krzyżackiego wybudowanego na przełomie XIII i XIV wieku się rozrosło. O matce, która nawet po śmierci troszczyła się o dziecko, także nie zapomniano. W herbie Gniewu umieszczono białą mewę, trzymającą w dziobie rybę.
Z murów zamkowych rozciąga się widok na dolinę Wisły. Kilkaset metrów od ostatniej utwardzonej drogi pasą się stada dzikich gęsi. Przez łączkę pod murami truchta lis. W zaroślach na skarpie przy przystani, piukają sikory. Po dachach skaczą kawki. Te kawki zresztą zatrzymane zostały w locie – między starym spichlerzem, a kamienicą, w której sklep zoologiczny się znajduje, rozciągnięto metalowe liny, do których przytwierdzono blaszane kawki. Ptaszyska przedstawiono w różnych pozycjach, ale łączy je to, że wyglądają, jakby bardzo uważnie przyglądały się przechodniom. Człowiek to taki dziwny zwierz, że chyba lepiej nie spuszczać go z oczu.
O czym zresztą przypomina tablica umieszczona pod figurką misia Maciusia. Dawno temu, bo w 1626 roku, pod Gniewem starli się król szwedzki Gustaw II Adolf i król polski Zygmunt II Waza. Bitwa była tak zażarta, że gdy kościelne dzwony na mszę wiernych wołać zaczęły, nikt z mieszkańców do kościoła nie przyszedł, bo Szwedów w tym czasie bić musiał. Wtedy to właśnie z lasu pod wodzą misia Maciusia do kościoła zwierzęta przybyły, by się modlić o pokój między ludźmi. Bo wiadomo, wojna dzieli ludzi, rujnuje miasta i niszczy przyrodę.
Aż chciałoby się sprawdzić, czy współcześni mieszkańcy Gniewa o tym przesłaniu przekazanym przez leśne i polne zwierzęta na co dzień pamiętają. Bo hasło promocyjne miasta, czyli „Opanuj Gniew” na dwa sposoby rozumiane być może. Raz jako wezwanie do panowania nad emocjami. Dwa, jako zachęta, by turystycznie miasto wziąć we władanie, jak to drzewiej Szwedzi próbowali.
O tym, że wszystko jest względne i sami tworzymy swoją własną historię, patrząc na świat z różnej, czasami spaczonej perspektywy, przypominają krzywe zwierciadła, ustawione przy ogródku historycznym na skraju ulicy Sambora. To ta uliczka, przy której kolorowe kamieniczki z pierwszej połowy XIX wieku się wznoszą. Tu nic nie jest oczywiste. Prosta droga wcale nie jest prosta, na pozór podobne do siebie budyneczki, wcale nie są do siebie podobne. Za to kolory murów przypominają, że nawet świat stworzony przez człowieka, wcale nie musi być szary i że w różnorodności, rodzi się nasza codzienna radość.
Gniew opuszczamy przez Betlejem. Podobno w okolicy jest jeszcze Rzym, a nawet miejscowość o nazwie Trzy Króle. Nas jednak ciągnie nad Wisłę, na zachód słońca. Patrzymy na słoneczną tarczę dziękując za ten dobry czas, za to świata poznawanie i za te zwierzęta, które o pokój między ludźmi się modliły. Ja od siebie jeszcze jedno podziękowanie do Stwórcy wzniosłam, że co prawda talentu do gotowania mi nie dał, ale za to dał mi przyjaciółki, które wiedzą, co w kuchni wyczarować można. Jewcia upichciła cudowny makaron z cukinią i zupełnie nie wiem z czym, ale niebo w gębie po prostu, a Gosieńka ciasto truflowo-czekoladowe z pestkami granatu podała. I miś Maciuś w nocy mi się przyśnił. Siedział na dachu wieżowca z niebieskim wilkiem i w gwiazdy spoglądał, jak to zwyczajnie marzyciel, który świat lepszym by chciał uczynić.
