Minęło dopiero kilka dni lutego, a zamieszania w tym czasie było co niemiara! Powiało tak, że z uli daszki poleciały. Pośnieżyło tak, że pasieka nabrała bajkowego wyglądu. Wiosennie się zrobiło i tysiące gęsi nad polami poleciały. A dzisiaj, to już przyroda przeszła samą siebie – przebiśniegi pod rododendronami się zabieliły!
Ale po kolei, bo z tej radości, z tego wiosny przeczuwania, człowiek by chciał wszystko w jednym zdaniu wykrzyczeć.
Styczeń zakończył się z przytupem, bo huraganem, zawieją i pierwszą w tym roku burzą. Wiatr się rozpędzał, rozpędzał i rozpędzał, a jak już gnał jak zwariowany, to przyniósł ze sobą śnieżną zawieję, grzmoty i błyskawice. Długo nie tracił rozpędu, aż wszedł do lutego i na trochę przycichł.
Zajrzałam do uli, co w sadzie nad Łobżonką stoją. Zdjęłam powałkę z pierwszego ula, a tu cisza. Żadnego ruchu, żadnego brzęczenia. Przestraszyłam się, że pszczoły wymiotło i rodzinka stracona, ale nagle na ramkę wyszła jedna pszczółka. Za tą pierwszą kolejna, a za nimi jeszcze kilka. Zajrzałam między ramki, a tam skulone w kłębie tuliły się do siebie pozostałe robotnice. Chyba nie muszę tłumaczyć, z jaką ulgą odetchnęłam?
We wszystkich ulach pszczoły mają się dobrze. Niektóre kipią na górnych ramkach i z niecierpliwością wyglądają słońca. Inne kryją się między ramkami jakby czuły, że jeszcze trochę przyjdzie im na ciepło poczekać. Zasunęłam dennice, na powałki położyłam poduszki i tak na wszelki wypadek zaserwowałam rodzinkom cukrowe ciasto. Jak kończyłam ten pobieżny przegląd, nad pasieką zakrzyczały żurawie. Nie było nawet ich widać, tkwiły gdzieś nad nami w zawiesinie śniegowych chmur, ale jakoś raźniej mi się zbierało sprzęt do samochodu, bo przecież skoro są żurawie, to i wiosna wkrótce się pojawi! Przecież nie może być inaczej!
Na przekór temu optymizmowi poranek powitał nas śniegiem. Biały puch przykrył świat puszystą warstwą. Wiatr ucichł. Tak cicho, bajkowo się zrobiło, że aż żal było opuszczać tą krainę spokoju i do pracy jechać. Niestety ta biel niedługo się utrzymała – do wieczora wszystko stopniało.
Jakoś tak przez te kilka dni coś się w świecie zadziało niesamowitego. Czy zauważyliście kiedyś ten moment, gdy zmienia się ton w ptasim zaśpiewie? Z tego zwykłego, zimowego nagle wskakują na wiosenne, energiczne i pełne nadziei ćwierkanie, pogwizdywanie, trelowanie. Więc stało się to właśnie teraz, gdy księżyc od nowiu zaczyna toczyć się w stronę pełni. Wszystkie te nasze mazurki, wróble i sikory nagle zaczęły wiosennie podśpiewywać. I kruki zaczęły gardłowo wołać w locie godowym. A przed kolejnym wiatrem i deszczem nad polami przeleciały tysiące gęsi.
Stałam przy uśpionych jeszcze leszczynach i patrzyłam na to, jak klucz za kluczem ciągnie nisko nad ziemią. Leciały i leciały z tym takim wiosennym pośpiechem, nieporządkiem w szyku, z takim rozgardiaszem, jakby już im w głowach było tylko gniazda szykowanie, jaj wysiadywanie, jakby już słyszały piukanie pierwszych piskląt.
Tak, to wszystko stało się w pierwszym tygodniu lutego. I jeszcze przebiśniegi wyrosły z ziemi i zabieliły się delikatnie stulonymi pączkami. A ten tydzień, co się jutro zacznie, ma być jeszcze cieplejszy i jeszcze bardziej mamiący wizją rychłej wiosny. Już się nie mogę doczekać!