Ptaki inaczej śpiewają. Tak wiosennie. Tak jakoś radośniej, dźwięczniej, jakby przewidywały, że już za chwilę skończy się zima.
Nie wiem, kiedy się skończy, ale mam nadzieję, wspomaganą oglądaniem stron sklepów ogrodniczych. Oglądam i myślę – trzeba zrobić to, trzeba ogarnąć tamto… i siedzę przy komputerze, bo taki mam właśnie komputerowy czas, gdy trzeba zakończyć jedne projekty i rzucić ziarno pod kolejne.
I trochę przerażona jestem, bo rzeczy, które dziać się miały za rok, zaczynają się toczyć już teraz. I boję się, czy sprostam, czy ogarnę, czy będę miała dość siły, by wszystko to zrobić i jeszcze mieć czas na radość z tego, co się dziać będzie.
Nie wiem. Naprawdę nie wiem, ale gdy świeci słońce jakoś mi łatwiej myśleć, że dam radę. I że coraz bliżej do realizacji tego marzenia, które zapisałam na błękitnej karteczce w 2016 roku.
Już niedługo podzielę się szczegółami, a tymczasem dzielę się garścią słońca zatrzymanego na styczniowych fotografiach. Trzymajcie się cieplutko!
