Za mną najlepszy rok mojego życia. Jeszcze nie miałam takiego, który by tak obfitował w dobre zdarzenia, w którym miałam taką przestrzeń na samorealizację, podróże, poznawanie świata i siebie. O nic nie musiałam się martwić. Gdy czegoś mi brakowało, zdarzało się coś, co niwelowało ten brak. Nic więc dziwnego w tym, że przez cały ten rok towarzyszyła mi ufność, wdzięczność, spokój.
I nawet nie wiem, jak ten rok liczyć. Od września 2022 do teraz? Czy może jednak zamknąć się w ramach 2023 roku? A może nie warto zamykać się w określonej czasoprzestrzeni tylko przyjąć, że to proces, że to się dzieje i dziać będzie, bo to nie efekt tego, co dzieje się wokół, tylko efekt zmiany, jaka zaszła we mnie?
Nie wiem. I nie wiem, czy znalezienie odpowiedzi jest możliwe. Wiem tylko, że ten rok pozwolił mi na poznanie moich ograniczeń i moich możliwości. Na to, żebym potrafiła powiedzieć, co daje mi szczęście, a czego w moim życiu nie chcę.
Jasne, że miałam słabsze momenty, chwile zwątpienia. Zresztą pewnie wątpienie w siebie nigdy mnie nie opuści, ale to oznacza tylko tyle, że po chwili niemocy podniosę głowę i mimo wszystko spróbuję dokonać tego, co wydaje mi się poza zasięgiem. I pewnie tego dokonam, tyle że wolniej, bo już i siły nie te, i ciało coraz częściej ogranicza mnie w działaniu, ale – będę próbować. Wciąż i wciąż od nowa. A jeśli nie dokonam? Trudno, widocznie nie było mi pisane. A jeśli przeszkody bedą zbyt duże? Obym potrafiła być jak rzeka, która na chwilę się zatrzymuje, ale potem zmienia bieg, omija przeszkodę i płynie dalej.
I tak naprawdę przez ten rok najwięcej o sobie i o życiu nauczyłam się na rzekach. I wtedy, gdy zachłystywałam się szczęściem i wtedy, gdy klęłam swoją głupotę wisząc jedną ręką na konarze dębu, a drugą przeciągając obciążony kajak przez leżącą w nurcie koronę drzewa. I wtedy, gdy płynęłam w doborowym towarzystwie i wtedy, gdy przez zaniedbanie podczas samotnego spływu byłam na krawędzi światów.
Mam nadzieję, że to nie koniec, że mam jeszcze kilka lekcji do odrobienia, kilka rzek do przepłynięcia, ale – będzie, co ma być. I tak będzie dobrze.