Rozumiem entuzjam tych, którzy świętują powołanie rządu Donalda Tuska. Rozumiem, bo sama czuję nieśmiałą nadzieję, że może coś się zmieni. Jednak moja nadzieja nie wynika z prostego faktu zmiany rządu, ale ze zmiany, jaką widać wśród młodych wyborców. Mam nadzieję, że to oni, ci młodzi, którzy stali w wielogodzinnych kolejkach do lokali wyborczych, że te kobiety walczące o prawa innych kobiet, będą urządzać Polskę.
Moja nadzieja jest nieśmiała, bo widziałam już wielu rządzących i jak wielu innych Polaków bardzo chciałabym uwierzyć, ale nabyty przez lata sceptycyzm chłodzi mój entuzjazm. Mam jednak nadzieję na:
– na to, że już nigdy nikt nie odważy się dzwonić do kandydatów na radnych i zniechęcać ich do startowania z komitetu kontrkandydata;
– na to, że już nikt nie będzie rozliczał pracowników samorządowych, pracowników administracji publicznej czy instytucji kultury za to, że udostępniają czy polubiają posty niezgodne z linią partii rządzącej lub wójta, burmistrza, prezydenta, starosty;
– na to, że nikt nie pójdzie do wójta, burmistrza, starosty, dyrektora (itd., itp.) z żądaniem zwolnienia pracownika, który udostępnił albo polajkował post z materiałem nieprzychylnym któremuś z posłów (lub całej partii);
– na to, że w imieniu kobiet będą mówić kobiety;
– na to, że będziemy debatować o przyszłosci, a nie babrać się w zamierzchłych, historycznych wydarzeniach, bo świat zmienia się tak szybko, że nie można już przykładać starych doświadczeń do aktualnych problemów;
– i tak, mam nadzieję na koniec epoki dziadocenu!
Moją małą nadzieję wzmacniają młodzi, którzy w kinach oglądają transmisje z Sejmu. Mój sceptycyzm rośnie, gdy widzę betonowanie starego systemu w TVP czy spółkach skarbu państwa. Mam tylko nadzieję, że na końcu tego proccesu nie powiemy jak zwykle – ile trzeba było nazmieniać, żeby się nic nie zmieniło!