W grudniu, gdy za oknem szaro i ciemno, coś mnie pcha do przeglądania stron internetowych z nasionami. Czuję taki wewnętrzny przymus, by coś planować. Kupuję nasiona, bo ten zakup niesie z sobą nadzieję na to, że doczekam wiosny, że jeszcze zobaczę kwitnące rośliny, poczuję ciepły wiatr i słońce.
Nie lubię grudnia. Nie lubię tej zimnej pluchy, krótkich dni i braku słońca. Zapadam w taki półsen zimowy. Nie mam ochoty na pracę, nie mam ochoty na podróże i jakiekolwiek aktywności. Staram się przetrwać, a każdy wysiłek to dla mnie wyzwanie. Na dodatek po trudnym, pełnym podróży i różnych wyzwań roku, po egzaminach na kursach, na których mi zależało, dopadło mnie choróbsko. I jakoś nie mogę się z niego podnieść, jakoś nie mogę poczuć tej pewności, że to już ostatni dzień biadolenia, a rano obudzę się zdrowa.
Może to także dlatego, że trapią mnie wątpliwości, czy jestem tam, gdzie powinnam i czy tobię to, co chcę robić. Może te wątpliwości trapią mnie dlatego, że zwątpiłam w siebie, że z miejsca zakładam, że coś mi się nie uda? Może zakładam, że każdemu na moim miejscu by się udało, ale to ze mną jest problem, bo nie jestem dość dobra, dość kompetentna? Tak, z przykrością przyznaję, że nie jestem dość zaangażowana, ale tyle razy musiałam zostawiać swoje pracowe dzieci, że żal mi znów dzielić się sercem.
Czy to jest wypalenie? I czy aby na pewno dotyczy tylko sfery zawodowej, czy też nie rozlewa się na inne aspekty mojego bycia? Bo przecież już niczego się nie spodziewam…
Dlatego pewnie kupuję nasionka. W tym tygodniu przyszły paczuszki z miododajnym żmijowcem, który uwielbiają fruczaki gołąbki. Wyobrażam sobie jak kwitną, jak wiatr delikatnie kołysze niebieskimi pędami i wyobrażam sobie słońce, które praży ziemię. Niemal czuję, jak pachnie nagrzana słońcem skóra. Niemal mam siłę przeżyć kolejny dzień…
