Po wojnie w Ukrainie mamy wojnę w Strefie Gazy. Australia przyjmie imigrantów klimatycznych z Tuvalu, państwa położonego na wyspie, któremu grozi zalanie przez ocean. Kenia ogłosiła święto narodowe, żeby sadzić drzewa (do 2023 roku to państwo chce posadzić 15 miliardów drzew, żeby ratować się przed skutkami zmiany klimatu). Na naszej wschodniej granicy umierają kolejni imigranci. Na Morzu Śródziemnym też.
Być może już wkróce zobaczymy, jak pada wizja cywilizowanej, otwartej Europy. Być może już wkrótce okaże się, że zjednoczona Europa otoczy się symbolicznym (a może i rzeczywistym) murem, broniąc się przed napływem wojennych i klimatycznych imigrantów. Być może nie będziemy już mogli czuć moralnej wyższości, że jesteśmy szlachetni, otwarci, że pomagamy biedniejszym. A może to my będziemy tymi potrzebującymi, stojącymi przed murem? A może to wszystko już się dzieje, tylko udajemy, że te zjawiska nie zachodzą?
Jak się wydaje stoimy przed zmianami i wyzwaniami, jakich jeszcze ludzkość nie widziała. Jak się wydaje zmiany klimatyczne zachodzą szybciej, niż przewidywano. Jak się wydaje, większość z nas ma to w czterech literach… Bo przecież jakie zmiany? Przecież pada śnieg.
Tymczasem najważniejszą wiadomością z polskiego podwórka jest to, że prezydent Duda misję utworzenia rządu powierzył Mateuszowi Morawieckiemu, choć nikt nie wierzy, że ten rząd powstanie.