Rzadko wpadam do Łobżenicy, ale dzisiaj tak się zdarzyło, że miałam do załatwienia parę spraw i pobiegałam ulicami naszego miasteczka. Naprawdę to lubię, bo w Łobżenicy nie jestem anonimowa, na każdym kroku spotykam bliższych i dalszych znajomych. Jest okazja do tego, żeby porozmawiać. Jest okazja do tego, żeby się czegoś dowiedzieć (także o sobie).
I jak się zapewne domyślacie – się dowiedziałam. Otóż tak się złożyło, że byłam w Warszawie na Marszu Miliona Serc. To był zupełny spontan, decyzja podjęta na kilka godzin przed wyjazdem. Jak to zwykle ja, wrzuciłam relację na profil na Facebooku, w końcu to moje pierwsze takie doświadczenie, fajne doświadczenie, nigdy na takim fajnym marszu nie byłam. Na dodatek pasowało mi to bardzo do powieści, którą akurat piszę, więc patrzyłam na to wszystko co widziałam, oczami moich bohaterów. Widziałam ich po prostu, jak brykają po tej Warszawie, słyszałam niemal o czym rozmawiają i jak odwracają kota ogonem. I dla mnie to w sumie był koniec tematu.
Tymczasem moja relacja na FB wzbudziła niemałą konsternację wśród moich prawicowych znajomych, ale żaden, poza Robertem Biskupiakiem, nie zapytał o mój wyjazd do Warszawy. Z tego co wiem, reakcje oscylowały wokół szoku, niedowierzania, oburzenia.
I wiecie co? Zdziwiłam się. Bo jakby ktoś chciał mnie zabrać na konwencję PiS do Katowic, to ja bym bardzo chętnie pojechała. Naprawdę! I pewnie też bym ją oglądała oczami moich bohaterów. Pewnie bym się wkurzała słuchając pewnych wypowiedzi, ale słuchałabym i chciałabym się dowiedzieć jak najwięcej o motywacjach, przekonaniach i poglądach uczestników katowickiej konwencji.
Dlaczego? Bo ciągle jestem ciekawa innych ludzi i tego, jak patrzą na świat. Staram się zrozumieć dlaczego coś robią, dlaczego tak myślą, co nimi kieruje. Dlaczego wypierają pewne informacje, nie dopuszczają ich do świadomości, albo tłumaczą i usprawiedliwiają. Jestem ciekawa zjawisk społecznych, tego, dlaczego żyjemy w dwóch różnych bańkach informacyjnych, dlaczego etykietujemy, że jedni są nasi, a inni nasi nie są, więc są obcy, a jak obcy, to wrodzy.
Nie mieszkam, Kochani, w Szuflandii. Nie jestem czyjaś, nie mieszkam w żadnej szufladzie i nie toczę wojny z mieszkańcami innych szuflad. Jak kogoś nie lubię to za to, że zrobił mi krzywdę, a nie za to, że ma takie czy inne poglądy. I nie chcę, żeby polityka miała wpływ na moje relacje ze znajomymi. Każde z nas może myśleć inaczej. Każde z nas może inaczej oceniać rzeczywistość. Każde z nas może inaczej głosować. Ale czy to ma sprawić, że przestaniemy się lubić, szanować, spotykać, rozmawiać?
Na koniec opowiem Wam jeszcze o tym, jak jechaliśmy do tej Warszawy. W pewnym momencie zaczął nas wyprzedzać jakiś autobus. Nasi (czyli ekipa z Zakrzewa i Złotowa) zaczęła do nich machać w przekonaniu, że to również uczestnicy Marszu Miliona Serc. Konsternacja pojawiła się wtedy, gdy zobaczyliśmy wśród pasażerów osoby ubrane w koszulki z logo PiS. I co? Padło hasło – „Machamy dalej!”. I w stronę pasażerów tamtego autobusu posłano uśmiechy i życzliwe gesty, co zresztą tamci pasażerowie również odwzajemnili.
A że piszę to przed wyborami, a tekst ukaże się po wyborach, proszę Was z całego serca – machajmy życzliwie i uśmiechajmy się do pasażerów innych autobusów. Amen.