Znowu ktoś próbował wpuścić mnie w niezrozumiałą rywalizację. Ba, pewnie by chciał, żeby mnie to zabolało, może zdenerwowało. Może powinnam się pogniewać na osobę, która została przy okazji wykorzystana bez swojej wiedzy jako narzędzie do tego, żebym poczuła się nie wiem… gorsza? Mniej zadowolona z tego, co robiłam?
Nigdy takich działań nie potrafiłam zrozumieć, a teraz dodatkowo poczułam zażenowanie, bo słabe to było. Zrobiłam więc to, co mogłam zrobić w tej sytuacji – z serca pochwaliłam działanie, wobec którego chciano mnie nastawić negatywnie. I nie, nie chodzi tym razem o łobżenickie podwórko…
Bo widzicie, nie chce mi się z nikim rywalizować. Chcę robić fajne rzeczy dla siebie, nie dla poklasku. Chętnie podzielę się opowieścią o tym, co robię i nie po to, żeby ktoś mi zazdrościł, ale dlatego, że zobaczyłam, przeżyłam coś świetnego i chciałabym, żeby stało się udziałem innych. Bardzo chętnie napiszę o ciekawych, twórczych rzeczach, które robią znajomi i mniej znajomi, bo odkąd nie muszę się spieszyć znów czuję dobrą ciekawość i chęć poznawania.
I nie chce mi się porównywać z tymi, którzy pracują w miejscach, w których ja pracowałam! W ogóle z nikim nie chce mi się porównywać! Każdy z nas jest inny, każdy realizuje się tak, jak mu odpowiada. Ważne, że robi to z pasją i nikogo przy okazji nie krzywdzi.