Gdy zaczyna się wiosna, pszczelarz musi nadążyć za pszczołami. Zaczyna się od przeglądu, podczas którego czyści się dennice i sprawdza, jak wygląda kondycja pszczelej rodziny – czy pszczół jest sporo, czy jest królowa i czy dobrze czerwi, czy w ulu są zapasy na pierwsze wiosenne tygodnie.
Ponieważ pracuję na ulach wielkopolskich, dla mnie kolejnym etapem jest dołożenie korpusów i ramek. Zastanawiam się zwykle, czy nie robię tego za wcześnie i czy rodziny są gotowe do takiej rewolucji. Jeśli się pospieszę, przyhamuję rozwój rodzin, a pszczoły skupią się na ogrzaniu czerwiu. Jeśli się spóźnię, królowa nie będzie miała gdzie czerwić, a robotnice nie będą miały miejsca na składanie nektaru. Co więcej, jeśli pszczołom będzie za ciasno, mogą wpaść na pomysł, że czas podzielić rodzinę i z ula wyjdzie rójka.
Moment, w którym na rodnię (korpus z ramkami, w którym przebywa matka i w którym wychowywany jest czerw) stawiam miodnię (korpus z ramkami przeznaczonymi na składanie nektaru) jest pierwszą okazją do wymiany starych ramek na nowe. Do rodni dodaję ramki z węzą, a do miodni wrzucam ubiegłoroczne plastry.
