Jest taki żart o tym, jak rozmawiają dwaj znajomi. Jeden chwali się, że był w Norwegii. Drugi pyta, czy widział fiordy, a pierwszy mówi na to: „Stary, fiordy to mi z ręki jadły!”. I choć większość z nas słysząc „fiord” myśli o skalistych zatokach, to rzeczywiście w Norwegii zobaczyć można konie fiordzkie, potocznie określane fiordami.
Nie pytajcie, jakim cudem znalazłam się w Norwegii. Absolutnie tego nie planowałam, jak zwykle zadziałało przeznaczenie. Wracaliśmy z festiwalu „Przyroda Warta Poznania”, podczas którego Mikołaj Arndt opowiadał o swojej rowerowej podróży przez Norwegię. Nawet gdzieś mi tam myśl zakołatała, że ach, pojechałabym te fiordy zobaczyć… I gdy wracaliśmy z tegoż festiwalu, zadzwonił przyjaciel i rzucił temat: „Marta, sprawa jest, nie chcesz pojechać do Norwegii?”. Oczywiście, że chciałam!
Nie pytajcie, jak to się zadziało. Ot, jak zwykle dobre dusze stanęły na mojej drodze. Takie, z którymi od razu ma się o czym rozmawiać. Dzięki nim w marcowe popołudnie wylądowałam w Bergen i przez dni kilka wdychałam norweskie powietrze.
Samo Bergen nazywane jest bramą do fiordów. Położone na styku Morza Północnego i Norweskiego jest ważnym węzłem komunikacyjnym i drugim pod względem liczby ludności miastem Norwegii. O mieście jednak niewiele Wam opowiem, bo zdarzyło mi się jedynie zajrzeć do Bryggen, starówki złożonej z szeregu hanzeatyckich budynków handlowych. Przyjechaliśmy tam późno, gdy sklepy były już zamknięte, a po malowniczych uliczkach krążyli tylko klienci licznych pubów i restauracji. Miałyśmy szczęście – na chwilę przestał padać śnieg, więc bez pośpiechu przemierzyłyśmy starówkę, przystając przed witrynami sklepów i podziwiając liczne figurki trolli, Wikingów, czarownic, a nawet niedźwiedzia polarnego i reniferów. Pięknie tam było!
Jeszcze piękniej było jednak na norweskich szlakach, po których oprowadzała nas Ola. Pierwsze, co nas zadziwiło i zachwyciło to woda zatrzymana w biegu. Niemal ze wszystkich skał zwisały długie, lodowe sople. Niektóre zlewały się w lodowe ściany. Na zboczach bieliły się zmrożone strumienie i wodospady. Każda dolinka, każda rozpadlina wypełniona była wodą. A gdy Ola poprowadziła nas ścieżką po wzgórzach, gdy minęłyśmy hytty, czyli norweskie domki letniskowe rozsiane po dzikich szlakach, gdy stanęłyśmy na szczycie wzgórza i popatrzyłyśmy na fiordy, to słów odpowiednich znaleźć nie mogłyśmy, żeby tę przestrzeń, to piękno należycie opisać. Jedyne, co byłyśmy w stanie wypowiedzieć, to krótkie „łał”…
Stąd zresztą wziął się potem nasz wspólny sposób na ocenę kolejnych spacerów. Po prostu mówiłyśmy, że tym razem też spotkałyśmy Łał i już nic więcej nie trzeba było wyjaśniać.
Mnie zachwyciły i zadziwiły nieoczywiste formy życia. Podobno w Norwegii jest 1800 gatunków porostów. Biegałam z aparatem od skały do skały, od drzewa do drzewa. Wiedzieliście kiedyś różowy mech? Ja taki zobaczyłam w Norwegi! A mchów jest tu podobno 1050 gatunków. Ola opowiadała, że gdy robi się ciepło, to wszystko nasiąka wilgocią i buzuje dziką żywotnością. I dużo tam rośnie rododendronów, wielkich jak nasze bzy. Podobno kwitną obficie, kolorowo, bujnie. Podobno nie ma piękniejszego widoku niż norweskie kwitnące rododendrony.
Szczęścia dużo miałyśmy w tym naszym wędrowaniu. Zdarzało się, że zaczynałyśmy spacer w zadymce takiej, że śnieg świat przysłaniał. A potem na szlaku śnieg przestawał padać, niebo błękitniało i słońce ozłacało przykryte białym puchem drzewa. Już dawno nie wędrowałam takim zimowym, śnieżnym lasem, więc co chwilę się zatrzymywałam. Czasami robiłam zdjęcia, ale bardziej wsłuchiwałam się w tę niezwykłą, zimową ciszę.
Nie oczekujcie, że opowiem coś więcej. Za krótko tam byłam. Mogę się dzielić tylko moim zachwytem dla tych przestrzeni, dla zmrożonych wodospadów, śnieżnych czap na świerkach, różnokolorowych mchów, błękitów na niebie i na ziemi. Może więcej opowiem jak wrócę z kolejnej podróży, bo zdaje się, że to dopiero początek mojej norweskiej przygody.