Tak, zrezygnowałam z etatu. Tak, zmęczona już byłam realizacją cudzych oczekiwań, ale chyba bardziej bezsensownym skupianiem się różnych ważnych panów na znajdywaniu problemów w sprawach najmniej istotnych. Tak, zmieniam krok po kroku swoje życie. Tak, miałam (i mam czasami) wiele wątpliwości, czy nie porwałam się z motyką na słońce, bo jednak czytać o zmianach jest fajnie, ale zmienianie swojego świata wymaga wyjścia ze strefy komfortu.
Piszę o tym, bo ostatnio bardzo często pytacie mnie o to, jak sobie radzę. Pytacie z ciekawością, bardzo często z troską (co jest szalenie miłe), czasami te intencje są mniej życzliwe, ale to też rozumiem. Więc odpowiadam – dobrze, spokojnie mi się żyje. Idę do swojej pracy (tak, bo nadal pracuję, tylko inaczej) ze spokojem. Nie śpieszę się, chyba, że muszę zdążyć na samolot. Skupiam się na rzeczach ważnych dla mnie.
Na pytania o przyszłość odpowiadam – nie wiem. Będzie, co ma być, niczego nie zakładam. Póki co cieszę się klecankami, które pojawiły się w szczelinach muru. Cieszę się, że pszczoły dobrze przezimowały i teraz szaleją na ciemiernikach i krokusach. Cieszę się, że łatwo, lekko mi się pisze i że znów czuję, jak pachnie świat. I cieszę się, bo znów pakuję plecak na kolejną wyprawę, a potem znów wsiądę w kajak i popłynę sprawdzić, o czym szumią rzeki. Więc u mnie dobrze jest, spokojnie jest i niech tak będzie jak najdłużej.