Taką niespodziankę przyniósł nam piąty dzień marca – sypnęło śniegiem, leciutko przymroziło. Przez większość czasu niebo było chmurne, zasępione śnieżyście, ale na kilka godzin rozpogodziło się niedzielnie, zbłękitniało, więc wyszłam z aparatem pokręcić się po obejściu.
W pasiece cisza, pszczoły w ulach spokojnie siedziały czekając na ciepło, które kiedyś w końcu musi przecież nadejść. Koty grzały kości na drewnianym ogrodzeniu. Sikory piukały, żurawie krzyczały gdzieś na łąkach. Na leszczynach pusto było i sennie. Między jabłoniami przeleciała sójka.
Poszłam płot obejrzeć, który według najnowszych przykazań układam wokół ogrodu. I przejście dla jeży, które w ogrodzeniu zrobiłam, żeby pomniejsze stwory mogły swobodnie między obejściem a sadem się przemieszczać. Z gęsto ułożonych gałęzi strzyżyk wyleciał, co mnie ucieszyło, że ledwo płot ułożyłam, a już ktoś korzysta z chruścianej ochrony. Na mahonie spojrzałam, bo już niektóre pączki zaczęły się na żółto rozpuszczać, a tu śnieg je przysypał. Przebiśniegi i krokusy zniknęły pod śniegiem. Nieśmiale kwitnące stokrotki także.
A potem błękitne niebo znów chmury zasłoniły i śniegiem znowu sypnęło. Podobno to nie koniec, a przecież znów w drogę trzeba się szykować, plecak spakować, aparat oporządzić. Podobno jak wrócę, to już wiosna będzie. I dobrze, niech na mnie zaczeka.
