Na starej żwirowni bobry w najlepsze tną młode, smaczne drzewka. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że te ścięte gałęzie ciągną pod górkę. Wspinają się mozolnie po stromym zboczu, ciągnąc za sobą zdobycz.
Na szczycie wzniesienia muszą przekroczyć polną drogę. Widać, w którym miejscu to robią, bo w poprzek drogi wytarły pas ziemi. Później ciągną gałęzie w dół, w stronę porośniętych tatarakiem rozlewisk. Wygniotły ścieżkę przez łąkę, więc łatwo trafić w miejsce, na którym obgryzają gałązki z kory. Część łupu ciągną dalej, w miejsca niedostępne dla ludzi i innej zwierzyny.
Bóbr na lądzie jest prawie bezbronny. Tylko te swoje zębiska ma do odgryzania się wszelkiemu złu, które na jego drodze stanie. A na tej drodze, którą bobry przekraczają, tropy wilków znalazłam. Opowiadali mi niedawno, że w dolinie Noteci wilki wyspecjalizowały się w polowaniu na bobry. Może i tutaj na te gryzonie wilki się zaczaiły?
Co by nie mówić, trochę drzewek bobry już zdążyły ściąć i przetransportować. I to tylko jedna rodzina, bo po drugiej stronie żwirowni, nad Kocunią, żeremia kolejnej bobrzej rodziny się wznoszą, ale tamte po górkach nie chodzą.
