Śnieg na chwilę się pojawił, ale równie szybko odszedł w zapomnienie. I choć tylko na moment zima zagościła, to i tak w sadzie pojawiło się stado kwiczołów, które jabłka spod śniegu wydłubywały. To z myślą o nich każdej jesieni pozwalam jabłkom opadać. Nie zbieram wszystkiego, nie staram się posprzątać tego owocowego nadmiaru. Niech czeka na kwiczoły.
Zazwyczaj pojawiają się w lutym. Opadają sporym stadkiem na trawę pod jabłoniami i raczą się renetami, szczecinkami i innymi odmianami, które szczególnie obficie sypnęły owocem. Czasami jest ich kilkadziesiąt, a czasami więcej niż setka kwiczołów biega po śniegu.
Znikają tak szybko, jak się pojawiły. Latem w sadzie pojawia się jedna lub dwie pary, które wyprowadzają tu lęgi. I biada tym, co nieopatrznie w pobliżu piskląt będą się kręcić! Kwiczoły są mistrzami w celowym obryzgiwaniu intruzów kałem.
