Przywitał mnie na początku rzeki. Zerwał się z gałązki i poleciał wzdłuż trzcin zaanonsować moje przybycie. Popłynęłam za nim z ciekawością, co też znajdę za jeziorem, które wzdłuż i wszerz przepłynęłam po wielokroć.
Bo z tym fragmentem rzeki to było tak, że nigdy się nie składało. Albo czasu brakowało, albo już mi się nie chciało łódką przebijać przez trzciny i wracałam do przystani odkładając poznawanie Kocuni na później. A jak już to później nadchodziło, to kolejne przeszkody się pojawiały, a dzisiaj proszę, przybyłam i patrzę na wodę, i chłonę widok odlatującego zimorodka i mówię – Zaskocz mnie, rzeko.
Płynę, a przed kajakiem woda się burzy, faluje. To ławice drobnych rybek śmigają tuż przed dziobem, przelewają się po powierzchni wody, płyną obok kajaka i patrzą, kto im spokój zakłócił. Płynę, a z trzcin podrywa się siwa czapla i kołuje nad trzcinowiskami czekając, aż zniknę z jej łowiska. Płynę, a pod wodą resztki bobrowej uczty – okorowane gałązki, pędy tataraku. Płynę i sobie wyobrażam, jak tu cudnie latem, jak ta rzeka i wszystkie zioła wokół pachną, jak ważki latają i jak śpiew ptaków niesie się nad tymi zielonościami.
– Wrócę tu, rzeko – zapowiadam. Muszę przecież to wszystko zobaczyć.
