Dokładnie w połowie marca zobaczyłam na polu pierwszego bociana. W dawnych przepowiedniach mówiono, iż jeśli pierwszego w danym roku bociana widzi się w gnieździe, to czeka nas rok, w którym daleko od chałupy nie będziemy się ruszać. Jeśli natomiast widzimy bociana w locie to znak, że czekają nas dalekie podróże. Jak jednak rozszyfrować wróżbę, w której bocian kroczy przez pole? Nie mam pojęcia. Może będę potrafiła odpowiedzieć na to pytanie pod koniec tego roku.
Dni robią się coraz cieplejsze, więc i pszczoły coraz częściej zapuszczają się do ogrodu. Zbierają nektar i pyłek z wszystkiego, co tylko zaczyna kwitnąć. Leszczynowe kotki już zbrązowiały i nie ma z nich żadnego pożytku, ale w najlepsze kwitną krokusy, ciemierniki, przebiśniegi, pojawiły się pierwsze cebulice, a w ciepłym zakątku przy kompostowniku zakwitła jasnota purpurowa.
Wiosna rozkwita na dobre, a tymczasem zaczął się czwarty tydzień wojny na Ukrainie. Uczę się odrywać od telefonu i nie śledzić na bieżąco kolejnych tragicznych doniesień o zbrodniach popełnianych przez Rosjan na ukraińskich cywilach. Pewnie nie tylko ja mam poczucie winy, że zajmuję się swoimi życiowymi, zwyczajnymi sprawami, gdy za naszą wschodnią granicą giną dzieci. Pewnie nie tylko ja wracam wspomnieniami do zapamiętanych z dzieciństwa pochodów, podczas których nieśliśmy białe gołąbki z papieru i tablice z hasłami „Nigdy więcej wojny”. I myślę, że żadna wojna nie jest nas w stanie niczego nauczyć. Ani ta miniona, ani ta obecna…
Pewnie ciężko by mi było radzić sobie z tymi wszystkimi hiobowymi wieściami gdyby nie pasieka i ogród. Odkładam telefon, odrywam się od wieści ze świata. Jestem tu i teraz, wśród brzęczenia cieszących się wiosną pszczół. Jestem tu i teraz, zapatrzona w kwitnące krokusy i cebulice. Śledzę pająki biegające po kompostowniku, podglądam żurawie przechadzające się po błotkach, podsłuchuję szpaki śpiewające na orzechu. Przycinam drzewka, czyszczę dennice w ulach, pikuję kolejne roślinki. Mam konkretną pracę do wykonania.
Tak. Tak to właśnie jest. I księżyc idzie do pełni. I słońca jakoś więcej. I bocian na skrzydłach wiosnę przynosi.
