Kolejny piękny, słoneczny dzień, podczas którego trudno nam uwierzyć, że ktoś wpadł na pomysł, by zrzucać na ludzi bomby. Śledzimy doniesienia z Ukrainy, staramy się pomóc w tym, w czym pomóc możemy. Staramy się nie myśleć o tym, co dalej. Dziś bardziej niż kiedykolwiek nic nie jest pewne na pewno.
Po nocnym przymrozku w cieniu trzyma szron. Oczko wodne zastygło, przykryte popękaną, lodową taflą. Tam, gdzie przygrzewa słoneczko, pszczoły zanurzają się w kielichy pierwszych krokusów. Wygląda to tak, jakby radośnie tarzały się w świeżym pyłku, jakby nadziwić się nie mogły, że oto mamy już wiosnę. Wystawiają z żółtych krokusów a to dupkę, a to główkę, a to nóżki. Oderwać się nie mogą od tej pożywnej złocistości.
Na długich, złocistych kotkach leszczyn też już zaczął się ruch. Pszczoły obłapiają złote kiście łapkami i uważnie spijają leszczynowy nektar.
Niebo nieco przyblakło, utraciło wcześniejszy czysty błękit. Z wesołym rozgaworem ciągną nad nami klucze gęsi. Na polach dzwonią głosy skowronków, a na lipie koncert dają pierwsze szpaki. Pięknie jest, spokojnie jest, radośnie jest. Aż ciężko uwierzyć, że to siódmy dzień wojny.
