Dzika gonitwa po gałęziach, widowiskowe skoki, momenty bezruchu poprzedzające galopadę po pniu – zaloty wiewiórek można oglądać godzinami. Dzisiaj dwa rudzielce urzędowały na gruszce za płotem, a towarzyszył im dzięciołek, który z uporem wracał do kucia spróchniałego pnia.
Zajęte sobą nie zapominały o tym, żeby czujnie rozglądać się po okolicy. Od razu mnie wypatrzyły, przycupnęły na gałęziach, skryły się za pniem gruszy. Potem jednak ciekawość zwyciężyła, bo co też taki człowiek może wiewiórkom zrobić? Ani to zgrabnie po drzewach nie skacze, ani skrzydeł nie ma, ani z tego czegoś, czym zdjęcia robi, pocisku żadnego nie wystrzeli. Ot, wariat, co po chaszczach lata i tylko hałas robi.
Wkrótce zajęły się swoimi sprawami, kompletnie mnie ignorując. A mi w oko wpadły złote bazie leszczyny, które się w słoneczku zażółciły. Jak tylko ciepło się zrobi, pszczoły się na niej pojawią i szczerze mówiąc – nie mogę się już tego doczekać!
