Zofię Pilasiewicz miałam okazję spotkać na Festiwalu Literackim Patrząc na Wschód w Budzie Ruskiej. Opowiadała o pływaniu katamaranami po syberyjskich rzekach, o tajdze, Tuwie, szamanach. Pokazywała zdjęcia zrobione podczas wypraw. I właśnie w związku z tymi zdjęciami wyszłam ze swojej strefy komfortu i zadałam pytanie, które mnie nurtowało podczas tej opowieści o błotach, falach zalewających katamarany, deszczach i wszechobecnej wilgoci. No bo powiedzcie sami, no jak, jak w takich warunkach można zabezpieczyć aparat, żeby to wędrowanie przeżył?
Gdzieś nam ta dyskusja bokiem popłynęła i dalej nie wiem, jak skutecznie sprzęt zabezpieczyć, a uwierzcie – każdy kto próbował spływ z robieniem zdjęć połączyć wie, ile to kosztuje emocji, bo każda wywrotka może zakończyć się katastrofą i utopieniem sprzętu. A tu zimorodek się kręci, ważka czy inny obiekt, który po prostu do zdjęcia się ustawia i kusi, żeby wiosło odłożyć i po aparat sięgnąć… Cóż, więc to pytanie ciągle czeka na odpowiedź. Tym bardziej, że kolejna rzeka kusi i czas odpowiedzieć na jej zew.
Tymczasem zima swoim rytmem się toczy, a długie wieczory pozwalają na to, by książki „do przeczytania” zmieniały status na „przeczytane”. Sięgnęłam najpierw po tomik wierszy Zofii Piłasiewcz „Ćwiczenia z pamięci”. Później po bardzo osobistą „Podróż”, a wreszcie po „Syberyjski sen. Opowieść bezdrożną”.
Cieszę się, że przypadek, a może przeznaczenie, sprawiło, że czytałam w takiej właśnie kolejności. Bo czytając „Podróż” wiedziałam, że o wiersz „Rysując portret nieistniejącego miasta” chodzi. Czytając „Syberyjski sen” wiedziałam, że czeka mnie opowieść nie tylko o przemierzaniu kilometrów, ale i podróż w głąb świata, którego nie znamy. Wszystkie wątki, wszystkie opowieści, splotły mi się w obraz skrzący się światłem jak woda na kamieniach w syberyjskich rzekach.
Autorka podbiła moje serce wrażliwością w postrzeganiu świata, szczerością, barwnymi opisami. A opowieści z Adamowych Łączek to przepraszam bardzo, ale po prostu muszą się kolejną książką skończyć! O co z serca i Szanowną Autorkę i Szanownego Wydawcę proszę!
A gdyby ktoś miał ochotę, to „Syberyjski sen. Opowieść bezdrożną” nabyć można u Piotra Brysacza w wydawnictwie Paśny Buriat.