Posypało śniegiem, zmroziło, a potem tę biel jeszcze oświetliło słońce. Jakoś optymistyczniej się zrobiło po tych wszystkich szarych dniach listopada i grudnia, jakoś radośniej.
Miałam czas na to, żeby zajrzeć do pasieki. Powałki ciepłe, po uniesieniu daszków z uli unosi się delikatny zapach wosku, miodu i pszczół. Śnieg wielkimi czapami leży na daszkach. Odgarnęłam śnieg z wylotków, podsypałam ziarna do karmnika, przy którym kręcą się sikory, mazurki, zięby i sporo innego ptasiego drobiazgu. Zatrzymałam się na chwilę, żeby spojrzeć na ten ośnieżony świat.
Myślę, że każdemu potrzebna jest przestrzeń, w której może uspokoić myśli i naładować akumulatory. W świecie tysiąca bodźców, sprzecznych informacji, setek wrażeń i ciągłego pośpiechu, potrzeba nam miejsca, w którym nabierzemy mocy do pokonywania codziennych trudności.
Grudzień ma się ku końcowi. Dnia przybywa, w podśpiewywaniu ptaków słychać zapowiedź wiosny. Pomimo mrozu jakoś cieplej się robi na sercu. Już wkrótce będzie więcej słońca, świat się zazieleni, pszczoły wylecą na pierwsze kwiaty. I ten budzący się do życia świat, niech będzie dla nas źródłem siły i nadziei na to, że wróci normalność.