Złotów odwiedziłam i przedeptałam ścieżki, którymi chadzałam w dzieciństwie. Kiedyś nad jeziorem Miejskim biegaliśmy wąską, wydeptaną wśród traw ścieżką. Wspinaliśmy się na wierzby, których konary zwieszały się nad dróżką.
Z góry Wilhelma zjeżdżaliśmy na sankach. Po drugiej stronie znajdowały się wyloty lisich nor. Patrzyliśmy stamtąd na Rude Bagna, czyli podmokły teren porośnięty trzcinami, wierzbami i pojedynczymi drzewami.
Stamtąd ledwo widocznymi ścieżkami szliśmy w stronę nasypu kolejowego, gdzie betonowy blok z wystającymi, metalowymi płaskownikami, ochrzciliśmy mianem Rogatego Diabła.
Ciekawe ile osób pamięta o niewielkim tunelu biegnącym pod nasypem? Nadal wygląda zupełnie jak przejście do innego, tajemniczego świata.
Bermudy całkiem zarosły. Gdzieś zniknęły żwirowe wyrobiska, w których wiosną tworzyły się oczka wodne pełne malutkich, ciemnych kijanek. Na ich miejscu rośnie młody, bujny las. Ten, który rósł tu wcześniej, wybujał jeszcze bardziej w górę.
Tylko most na Głomi chyba w ogóle się nie zmienił. I rzeka jakby ta sama, choć tych wodnych rozlewisk przed mostem z dzieciństwa nie pamiętam.
