Mam taki ulubiony cmentarz w Miasteczku Krajeńskim. Na wzgórzu, wśród dębów, znajduje się miejsce spoczynku Żydów.
Wiosną wśród grobów kwitną konwalie. Jesienią dębowy las rozsłonecznia się złociście, a konwaliowe jagody odbijają się czerwienią od wiecznie zielonych liści bluszczu i barwinka.
Żydowski cmentarz o każdej porze roku jest jakiś taki radosny, pogodny. To miejsce ma w sobie taki pogodzony z życiem spokój. I widoki rozciągają się stamtąd cudownie nieziemskie!
Choć to miejsce umarłych, życie nie przestaje toczyć się tam swoim własnym rytmem.
Po nagrobnej, pochylonej płycie zbiega granatowy żuk. Motyl cytrynek szuka schronienia w opadłych liściach i bluszczach na omszonym grobie. Dzięcioł kuje zawzięcie, a w koronach drzew popiskują sikory. Lekkie podmuchy wiatru przetaczają się nad tym światem jak westchnienia tych, co już odeszli.
