Kiedy ostatnio zatrzymaliście się w czasoprzestrzeni? Nie. Nie tak połowicznie. Nie tak, że po prostu stanęliście, a potem po prostu poszliście dalej. Tak naprawdę. Tak, żeby poczuć wszystkie zapachy otaczającego was świata – kwitnący bez, skoszoną trawę, nutkę dymu, piasek, wilgoć przed deszczem. Tak, żeby usłyszeć ostro i wyraźnie wszystkie dźwięki – warkot samochodu, pohukiwanie gołębia, zaśpiew zięby, brzęczenie pszczoły, szelest liści w koronach drzew, brzęk upadającej monety. Tak, żeby poczuć całym sobą wiatr omiatający ciało, słońce na skórze, krople deszczu na ustach. Tak ostro, wyraźnie, po ostatnią komórkę ciała. Tak, że poczuliście, że naprawdę żyjecie?
Pośpiech był domeną wielkich miast. To tam miało być więcej, szybciej, skuteczniej. Życie w małych miasteczkach toczyło się swoim niespiesznym rytmem, w którym był czas na spotkanie z sąsiadami, rozmowę o pogodzie i codziennych problemach z gąsienicami na kapuście. Ot, takie dobre życie bez pośpiechu.
Mówi się, że lepsze jest wrogiem dobrego. Za więcej, szybciej, skuteczniej płacimy brakiem czasu na pobycie z innymi i sobą samym. Płacimy brakiem czasu na prawdziwe, pełne przeżycie swojego jedynego życia. Po co? W imię czego? Czy aby na pewno warto?
Nie odpowiem tu na te pytania, bo sama jeszcze szukam odpowiedzi. Tak się fajnie poukładało w moim życiu, że nie muszę się zrywać o świcie na dźwięk budzika. Żyję własnym rytmem, wsłuchuję się w to, co mi w duszy gra, wsłuchuję się w świat wokół. Przestałam się spieszyć. Nie muszę już nic nikomu udowadniać. Wszystko jest tak, jak być powinno i coraz częściej zamiast biec, zamiast stawać na rzęsach, żeby zadowolić innych, mówię po prostu – chwilo trwaj.