Najpierw w ulu, między ramkami, pszczoły robotnice zaczynają kombinować. Na jednym z plastrów wokół jajeczka złożonego przez królową zaczynają budować nietypową miseczkę z wosku. Larwa, która po trzech dniach wylęga się z jajeczka, karmiona jest wyłącznie pszczelim mleczkiem. I tak będzie przez osiem dni do momentu, kiedy w podłużnej komórce nazywanej matecznikiem, robotnice zamkną wieczko, aby larwa przyszłej matki dojrzała i przepoczwarzyła się.
Nastrój w ulu zmienia się diametralnie. Pracowite pszczoły zaczynają się lenić. Wystają na wylotku, jakby na coś czekały. Przestają intensywnie karmić starą matkę. Zmuszają ją do ruchu, a w pewnym momencie, tuż przed wygryzieniem się młodej matki, postanawiają wyruszyć w podróż. Wygląda to tak, jakby pszczoły ciurkiem wylewały się z ula. W tym potoku pszczół jest również stara matka, która wzbija się do lotu i zazwyczaj przysiada na pobliskim drzewie, krzaku, albo innym wystającym ponad ziemię elemencie. Wokół matki gromadzą się pszczoły, a rój przybiera postać charakterystycznego kokonu.
Rójka, bo tak nazywa się to zjawisko, to naturalny podział rodziny. Upraszczając zachodzi wtedy, gdy pszczoły zaczynają się nudzić. Jest ich po prostu za dużo do wychowywania młodego pokolenia czy też brakuje pożytku. Taka rójka po krótszym lub dłuższym odpoczynku, rusza do wybranego przez zwiadowczynie miejsca. Może to być dziupla, opuszczony ul, szpara w murze.
Rójka uwiesza się zwykle w pobliżu ula, z którego wyszła. To szansa na to, żeby spróbować ją zdjąć, czyli strząsnąć do pustego ula albo skrzynki nazywanej rojnicą. Pół biedy, jeśli rójka zawiesi się w miarę nisko nad ziemią. Gorzej, gdy pszczoły postanowią zatrzymać się na czubku drzewa.
Ściąganie rójki nie zawsze kończy się sukcesem. Czasami pszczelarz przegrywa z uporem pszczół, które postanawiają znaleźć swoje nowe miejsce do życia.
