Dzisiaj chcę się z Państwem podzielić moją radością. Otóż marzenie książką się stało. Nakładem wydawnictwa Paśny Buriat ukaże się „Z głową w ulach. Opowieści o pszczołach z Krajny miodem płynącej”.
To moja książka z pasją i o pasji. Przeznaczona zarówno dla tych, którzy prowadzą swoje pasieki, jak i dla tych, którzy pszczelarzami nie są, ale fascynuje ich świat owadów i roślin. To opowieść o szukaniu swojego miejsca na ziemi i spełnianiu marzeń oraz o otwartości na świat w całej jego przyrodniczej i społecznej różnorodności.
Na żadną chyba książkę nie czekałam tak, jak na tę właśnie, choć trochę różnych publikacji mam już na koncie. Wdzięczna jestem przyjaciołom Ewelinie Dysko, Małgorzacie Włodarczyk i Markowi Pióro, którzy wspierali mnie i kibicowali mi, kiedy książka powstawała. Cieszę się, że Piotr Brysacz zaufał mi i postanowił wydać moją opowieść o pszczołach i podziwiam pracę Mai Witeckiej, która nadała książce cudowną szatę graficzną. I czekam z niecierpliwością na moment, gdy będę mogła wziąć w dłonie pierwszy egzemplarz książki.
Piotr pięknie o tej mojej opowieści napisał: „Z przyjemnością i wzruszeniem czytam książkę Marty Konek, bowiem jest jak kapsuła czasu, dzięki której znów stoję na ganku domu moich dziadków, opierając się o chropowaty pień jabłoni, przystrzyżonej przez dziadka w połowie, bo jej wielkie, soczyste jabłka obtłukiwały dach domu. Ile pszczół sprawiało, że rok w rok rodziła? Widzę też ogromną lipę w środku wsi, pod którą parkowaliśmy z dziadkiem furą wypełnioną sianem, a babcia rwała całe naręcza kwiatu lipy na zimową herbatkę… Ile pszczół sprawiało, że ta lipa kwitła?
Nie ma już dziadków, nie ma już tej lipy i nie ma jak policzyć pszczół… Nigdy nie będę miał pasieki, choć tę, dzięki książce Marty, można z powodzeniem założyć… Ale czytam „Z głową w ulach” ze wzruszeniem, z przyjemnością, bo dla mnie to opowieść o moim dzieciństwie, o rytmie czterech pór roku nadającym sens codziennemu wstawaniu, i o tym, że można żyć inaczej: zamiast dzień w dzień, w godzinach szczytu, stać w drodze do pracy w korkach, płynąć po rzece łódką, z ulami na pokładzie, by ustawić je na drugim brzegu, a za kilka tygodni znowu się przeprawić i zebrać dziki miód…”
Będzie mi bardzo miło, jeśli zechcecie Państwo sięgnąć po moją książkę. Będę szczęśliwa, jeśli znajdziecie w niej słowa i obrazy, dzięki którym łatwiej Wam będzie dostrzegać, jak piękny i różnorodny jest świat wokół.