Jakie to fajne i proste – wiedzieć najlepiej. Być przekonanym, że słuszność jest po mojej stronie. Być przeświadczonym, że coś jest takie, jak ja to widzę, a część, albo nawet reszta świata się myli. Jak fajnie jest i prosto szermować tylko takimi argumentami, które potwierdzają to, w co wierzę, a odrzucać to, co mogłoby tę wiarę podważyć, albo choć zarysować. Fajnie jest. Łatwo jest. Nawet myśleć nie trzeba. Bo wątpienie boli, wzbudza niepokój, narusza poczucie bezpieczeństwa czy jest aby na pewno tak, jak myślimy, że jest…
Żeby wątpliwości nie miały szansy się pojawić, trzeba krzyczeć. Im głośniej, tym lepiej. Im bardziej agresywnie, tym skuteczniej, jakby krzyk mógł uciszyć wątpliwości innych. A nawet jak nie uciszy wątpliwości, to zniechęci do wyrażania ich na głos, bo przecież niczego tak bardzo nie cenimy, niż świętego spokoju i dla tego świętego spokoju zgodzimy się nawet na milczenie.
Czytam, słucham, rozmawiam. Zbijam się z różnym widzeniem świata. Z każdym dniem coraz lepiej widzę, jak małe mam możliwości zweryfikowania informacji podawanych przez media. Zdumiewa mnie wykorzystywanie w dyskusji argumentów, które nie powinny być wykorzystywane, gdyż z jednego przypadku, tworzy się budujące podziały uogólnienia. Z każdym dniem coraz bardziej widzę, jak mało wiem, a już na pewno widzę to, że wiem stanowczo za mało, żeby wiedzieć najlepiej.
Mam tylko nadzieję, że skoro wiem, że nic nie wiem, wystarczy mi zapału i ciekawości do poznawania, zadawania pytań, wątpienia i podejmowania prób zrozumienia, jak wygląda świat poza moją bezpieczną skorupką.