Północ

Dwa weekendy, dwie ekipy i dwie świetne przygody. Weekend pierwszy – spływ Łebą i zdobycie morza. Weekend drugi – Sudecka Żyleta i przełamywanie własnych ograniczeń, a raczej akceptacja tego, że czasami nie wszystko jest możliwe.

Wiecie, że oprócz miejscowości o nazwie Łeba jest jeszcze rzeka nosząca to samo miano? Źródła Łeby znajdują się na południe od wsi Borzestowo na Pojezierzu Kaszubskim. Rzeczka podobnie jak nasza Łobżonka na początku bardziej przypomina rów melioracyjny, by potem nabrać dzikości i malowniczości przy przebijaniu się przez wzgórza morenowe.

Łeba przypomina Łobżonkę także pod innym względem – w górnym biegu dostępna jest podczas obfitych opadów i wczesną wiosną. 135 kilometrowa rzeka najpiękniejsza i najbardziej atrakcyjna dla kajakarzy jest do Lęborka. Tu można liczyć na bystrza, zwałki, malownicze widoki. Za Lęborkiem rzeka zwalnia, rozlewa się szerzej i płynie uregulowanym korytem.

Na zimowy spływ z Bajokajaki umawialiśmy się od dawna. Najpierw rozmawialiśmy o Słupi, potem wybór padł na Łebę. Zmieniała się także ekipa – ostatecznie na podbój Łeby wyruszyliśmy w czwórkę, a dwudniowy spływ zaczęliśmy w okolicach Chocielewka, czyli już za Lęborkiem. Szeroka rzeka szybko dostarczyła nam wrażeń – koło pstrągarni Łebę przegradza jaz, przy którym woda rwie w zawrotnym tempie. Dalej było wartko, choć spokojnie i bez zwałek. Zgodnie z opisami, jakie znaleźliśmy na stronach internetowych, największą atrakcją tego odcinka są ptaki. Setki kaczek, żurawie, gęsi i mewy towarzyszyły nam nieustannie. W tym ptasim królestwie nie zabrakło spotkań z bielikami. Największe wrażenie robiły na nas łabędzie nieme, które rozpędzały się biegnąc po wodzie w naszą stronę i podrywały się w górę na kilkanaście metrów przed nami, mijając kajaki z szumem potężnych skrzydeł.

Pierwszy dzień minął nam szybciutko i bez większych wrażeń. Ten niedosyt zainspirował chłopaków do poszukiwań, a że obok agroturystyki, w której się zatrzymaliśmy, płynął niewielki ciek, zaczęliśmy kombinować. Efekt tego kombinowania był taki, że postanowiliśmy spłynąć Charbrowską Strugą do Łeby. I to był strzał w dziesiątkę!

Już po kilkudziesięciu metrach drogę przegrodziło nam zwalone drzewo. Trzeba było sporo siły, by po wpłynięciu na pień, przeciągnąć kajak pod konarami na drugą stronę. Płynąc przez Charbrowo pokonywaliśmy liczne zastawki, nie zabrakło pierwszych skoków na niewielkich progach wodnych. Za wsią, kiedy struga wpłynęła na rozległe łąki, pojawiły się kolejne atrakcje, czyli betonowe przepusty, przez które trzeba się było przeciskać leżąc w kajaku. Szczególnie jeden zapadł nam w pamięci, gdyż betonowe kręgi stopniowo się obniżały, wody w przepuście robiło się coraz więcej i trzeba było nieźle się nagimnastykować, żeby nie utknąć.

Największa gimnastyka czekała nas jednak przed samym ujściem Charbrowskiej Strugi do Łeby. Rzeczkę przegradzał drewniany mostek, wystający nad powierzchnię na tyle wysoko, że trzeba było na niego naskoczyć rozpędzonym kajakiem. Szczerze przyznam, że gdy przyglądałam się chłopakom pokonującym tę przeszkodę uznałam, że nie dam rady i nawet nie spróbuję. Moje oświadczenie w tej sprawie nie zostało jednak przyjęte. – Dawaj, no przecież się uda! Próbuj! – usłyszałam od ekipy i cóż było robić? Rozpędziłam kajak i wpłynęłam na mostek z przekonaniem, że zaliczę kabinę. Ale od czego są koledzy? Jak już wpłynęłam na ten mostek, podali drugie wiosło, żebym miała czym się zaprzeć o dno, podciągnęli dziób kajaka i chwilę później byłam już po drugiej stronie.

Dzień zakończyliśmy na brzegu morza w Łebie. Zwodowaliśmy kajaki i wypłynęliśmy w morze. Fale rozbijały się o dziób kajaka, zalewając nas dokumentnie. Zawrócić można było dopiero za linią przyboju, a i to trzeba było robić bardzo sprawnie, żeby kajaka nie przewróciła kolejna fala. Jednak to uczucie, gdy fala podchodziła pod kajak i niosła nas do brzegu z niesamowitą siłą i prędkością, było uskrzydlające.

Z tej wyprawy wróciłam do domu z przeświadczeniem, że nie można się poddawać i trzeba próbować nawet wtedy, gdy nie wierzy się w siebie i we własne siły. Szczególnie, gdy ma się obok sprawdzonych przyjaciół.

Południe

Kilka dni później z inną ekipą zmierzyłam się z zupełnie innym wyzwaniem. Wraz z Patrycją i Robertem postanowiliśmy wziąć udział w Sudeckiej Żylecie, czyli ekstremalnym, ponad pięćdziesięciokilometrowym marszu górskimi szlakami. Do tej wyprawy także solidnie się przygotowywaliśmy. Intensywne marsze z kijkami i przygotowywanie ekwipunku wyznaczały rytm dni przez ostatnie dwa miesiące. Pierwsze ekstremalne emocje przeżyliśmy próbując się dostać na listę uczestników – kiedy odblokowano internetowe zapisy do szturmu ruszyła cała Polska i efekt był taki, że system się zablokował, a miejsc startowych zabrakło już po kilkunastu minutach.

Kiedy znaleźliśmy się w Głuszycy, niewielkiej miejscowości położonej nad rzeką Bystrzycą między Górami Sowimi i Kamiennymi, zapachniało przygodą. Góry wabiły nas lekko ośnieżonymi zboczami, a w każdym turyście dopatrywaliśmy się potencjalnego uczestnika Sudeckiej Żylety. Zameldowaliśmy się w hotelu i wcześnie położyliśmy się spać.

Rano wiedziałam już, że nie ukończę marszu. Złapałam przeziębienie i na szlak wyszłam z gorączką zakładając, że zejdę z trasy przed pierwszym punktem kontrolnym. Nie pomogły łykane podczas podróży leki, nie pomógł sen. Stanęłam jednak na starcie wraz z 675 zawodnikami. Po dwóch kilometrach wspólnego marszu i przekroczeniu szosy, najsilniejsi zawodnicy ruszyli do przodu. Pierwszy z nich do mety dotarł po 7,5 godzinach. Ostatni zawodnik na metę dotarł po ponad 20 godzinach. GOPR też miał co robić – już na pierwszych kilometrach zbierali ze szlaku uczestników ze zwichniętą kostką i uszkodzonym kolanem.

Pogoda była najlepsza z możliwych – w ciągu dnia lekko na plusie i słonecznie. Widoki bajeczne. Szybko nauczyłam się, do czego potrzebne są raczki. Zlodowaciały śnieg uniemożliwiał marsz bez zębatych nakładek na buty, a szlak piął się stromo w górę odbierając oddech i siły. Mimo gorączki wspięłam się na Długą Górę, Jedlińską Kopę i Jałowiec. Choć nie miałam takiego zamiaru dotarłam do pierwszego punktu kontrolnego. Z pokorą przymierzyłam się do wejścia na Borową, podziwiając tych, którzy pięli się szlakiem po stromych zboczach. I zdecydowałam, że dalej już nie idę.

Tymczasem Patrycja i Robert niestrudzenie wędrowali do kolejnych punktów i zdobywali kolejne szczyty na szlaku. Pokonali 50 km Sudeckiej Żylety i wrócili nad ranem wykończeni, ale szczęśliwi i dumni, że udało im się pokonać trasę.

Ta wyprawa pokazała mi, że czasami trzeba umieć pogodzić się z tym, że coś, na co długo czekaliśmy, dalej jest poza naszym zasięgiem. Że choćby nie wiem jak bardzo się chciało, czasami nie da się osiągnąć wymarzonego celu. Jednak to, że się nie udało nie oznacza, że mamy przestać marzyć. Bo przecież ważne jest, żeby stawiać przed sobą kolejne wyzwania i konsekwentnie dążyć do ich realizacji.